Я вельмі люблю лес. Нездарма ў кожнага мастака, пісьменніка ёсць творы, прысвечаныя лесу. ...Вось я іду знаёмай сцяжынкай. Цёпла свеціць асенняе сонейка. Над полем плыве павуцінне. У небе віднеюцца ланцужкі жураўлёў і чуецца ix сумнае курлыканне. Пepшымі мяне сустракаюць маладыя асінкі. Яны шумяць пачырванелымі лісточкамі, быццам хочуць мне нешта сказаць. За асіннікам віднеецца сасоннік. Які прыгожы лес восенню! Колькі ў iм колераў! Пад нагамі шамаціць залатое лісце. На фоне зялёнага колеру сосен параскіданы лапікамі жоўтыя лісты бяроз, цёмна-карычневыя лісты дубоў. Ціха ў лесе. Я ў ім адна. Ніхто не перашкаджае мне думаць. І вось я ўбачыла сямейку баравікоў. Напэўна, сюды даўно ніхто не заходзіў. Пакуль я іx зразала, слухала, як сосны перашэптваюцца пaмiж сабой. Потым знайшла пянёк, аблеплены апенькамі. Якая прыгажосць! Раптам убачыла маленькі ручаёк, якога раней тут не было. Мусіць, ён утварыўся пасля дажджу на тым тыдні, калі была моцная навальніца, i дождж ішоў цэлы дзень. Пад апошнімі цёплымі пpaменямі сонца грэецца вуж. Ён убачыў мяне і як быццам усміхнуўся, высунуўшы язычок. Я зайшла ўглыб лесу. Раптам убачыла вавёрку. Яна паглядзела на мяне сваімі чорнымі вочкамі, хутка паскакала з дрэва на дрэва і знікла. Калі стамілася, я села на палянцы адпачыць. Мне так было добра! І я зразумела, што без лесу жыць нельга. Летам ён карміў мяне ягадамі, восенню – грыбамі. У думках я дзякую лесу за тое, што ён мне падарыў цэлы кош грыбоў, ды не абы-якіх, і збіраюся ісці дадому. Чырвоная каліна праводзіць мяне яркім позіркам, а ўраджайная рабіна не можа варухнуць ніводнай галінкай пад цяжарам аранжавых ягад. Будзе што есці птушкам зімой. Восень дадала лесу шмат прыгожых фарбаў. Так лес рыхтуецца да зімовага адпачынку, каб пасля яго ўзняцца з новай сілай i хараством.
Аднойчы я ишоу да хаты и убачыу што гняздо синички ляжала на зямле. Я тиха падыйшоу да яго и убачыу пценьчыка синицы. Я пагладеу у верх але там не кога не было. Я вырашыу узяць гназдо да хаты. Я узяу гняздо с пценьчыкам и панёс. Кали прынёс яго да хаты я плажыу зназдо с птеньчыкам на стол и уключый настольную лампу каб яму не было холадна. Кали мая мама прыйшла да хаты яна была рада бачыть госця. Потым мы вырайшыли назвать яго и назвали Петя ((:) )). Ён падрастау и ужо лятау па хаце. Наступала восень и Пети як и другим пцицам трэба было адлятаць у цёплыя краи. Я узяу яго у руки, выйшау на двор, папрашчауся з им, и выпустиу. Я быу увераны што Петя прыляциць наведаць яго.
Родной язык – это атаңның, физической культуры и спорта язык, родной язык халқыңның. Отец родной язык мы с детства маленький-шешемізге, профессионально-летнего возраста и, подражая взрослым, зная, начинаем вокруг нас идет. Постепенно боимся сүтіндей матери впитал. Сами выросли, когда каждый, от населения, школ, книг, и уже вам глубже узнать родной язык. Он, среди прочего, интеграции ұғысатын наши отношения. В сша жизнь на земле, происшедшие с момента составления, героизм, легенды и сказки, производству поэмы, написал книги, просмотр, знание о мире, в целом мысль, чувство, все-все хранится на родном языке. Ребенку от деда меняется через родной язык.Один человек не может физическим языком нации. Язык на благо всего народа, вместе с народом, вместе развиваются. Отсутствие письменности у каждого народа она, книга, школа, учитель отсутствие.
...Вось я іду знаёмай сцяжынкай. Цёпла свеціць асенняе сонейка. Над полем плыве павуцінне. У небе віднеюцца ланцужкі жураўлёў і чуецца ix сумнае курлыканне.
Пepшымі мяне сустракаюць маладыя асінкі. Яны шумяць пачырванелымі лісточкамі, быццам хочуць мне нешта сказаць. За асіннікам віднеецца сасоннік.
Які прыгожы лес восенню! Колькі ў iм колераў! Пад нагамі шамаціць залатое лісце. На фоне зялёнага колеру сосен параскіданы лапікамі жоўтыя лісты бяроз, цёмна-карычневыя лісты дубоў.
Ціха ў лесе. Я ў ім адна. Ніхто не перашкаджае мне думаць. І вось я ўбачыла сямейку баравікоў. Напэўна, сюды даўно ніхто не заходзіў. Пакуль я іx зразала, слухала, як сосны перашэптваюцца пaмiж сабой. Потым знайшла пянёк, аблеплены апенькамі. Якая прыгажосць! Раптам убачыла маленькі ручаёк, якога раней тут не было. Мусіць, ён утварыўся пасля дажджу на тым тыдні, калі была моцная навальніца, i дождж ішоў цэлы дзень.
Пад апошнімі цёплымі пpaменямі сонца грэецца вуж. Ён убачыў мяне і як быццам усміхнуўся, высунуўшы язычок.
Я зайшла ўглыб лесу. Раптам убачыла вавёрку. Яна паглядзела на мяне сваімі чорнымі вочкамі, хутка паскакала з дрэва на дрэва і знікла.
Калі стамілася, я села на палянцы адпачыць. Мне так было добра! І я зразумела, што без лесу жыць нельга. Летам ён карміў мяне ягадамі, восенню – грыбамі. У думках я дзякую лесу за тое, што ён мне падарыў цэлы кош грыбоў, ды не абы-якіх, і збіраюся ісці дадому. Чырвоная каліна праводзіць мяне яркім позіркам, а ўраджайная рабіна не можа варухнуць ніводнай галінкай пад цяжарам аранжавых ягад. Будзе што есці птушкам зімой.
Восень дадала лесу шмат прыгожых фарбаў. Так лес рыхтуецца да зімовага адпачынку, каб пасля яго ўзняцца з новай сілай i хараством.