У родным лесе і куст родны У сваёй хаце і вуглы дапамагаюць Ад душы працуеш – Радзіму мацуеш няма смачнейшай вадзіцы, як з роднай крыніцы”, “ Радзіма — маці, умей за яе пастаяці”, “ чалавек без радзімы, што салавей без песні” Хто радзіме здраджвае, тым народ пагарджае “Кожнаму свой куток мiлы”, У сваiм краю, як у раю”, “Дарагая тая хатка, дзе мяне радзiла матка”, ”Мiлы той куток, дзе рэзаны пупок”, “Дзе мацi нарадзiла, там i радзiма” “Чужбiна не грэець”, “Чужая старана тугою арана, слёзкамi засявана”, “Чужая старана -- цёмны лес”, “Чужбiна не родная матка: хлеба не дасць”, “Родная зямля -- мацi,чужая старонка -- мачаха” Iдзi ў родны край, там i пад елкаю рай”, “Усякаму мiла свая старана”, “Што край -- то абычай, што старана -- то навiна”, “На чужой старане i вясна не красна”
Прафесар універсітэта Паркер Уілсан знаходзіць на вакзале шчанюка , адпраўленага з Японіі ў Амерыку . Так як ніхто за ім не з'яўляецца , Паркеру даводзіцца пакінуць шчанюка ў сябе. За той час , што сабака жыве ў прафесара , паміж імі ўзнікае моцнае сяброўства. Паркер вельмі моцна прывязваецца да свайго новага прыяцеля . Кожны дзень Хатiка праводзіць гаспадара да вакзала , калі той адпраўляецца на працу , а ўвечары прыходзіць да вакзала , каб сустрэць яго . У адзін з дзён прафесар раптоўна памірае на лекцыі ў універсітэце ад сардэчнага прыступу . Не дачакаўшыся гаспадара , Хатико працягваў прыходзіць на станцыю , не прапускаючы ні дня. Нягледзячы на тое , што сабаку спрабавалі забраць сваякі прафесара, ён нязменна працягваў вяртацца на станцыю . Мясцовыя гандляры і чыгуначнікі падкормлівалі Хатiка , захапляючыся яго упартасцю і адданасцю. Неўзабаве аб незвычайным сабаку даведаюцца газетчыкі , і Хатiка становіцца героем прэсы. Да канца сваіх дзён Хатiка штодня прыходзіць на станцыю да прыбыцця цягніка , і чакае да самага вечара , што вось-вось яго гаспадар выйдзе з чарговага цягніка. Ён так і не прыходзіць , але Хатiка - верны сабака - не пакідае свайго месца. На той станцыі адданы сабака і памёр, не дачакаўшыся гаспадара.
Каму прыходзілася хоць раз пабачыць гэты ку точак, той не забудзе яго ніколі. Гэта быў акраек лесу, таго самага лесу, дзе цяпер стаяць такія слаў ныя дубы. Яны былі выносныя, стройныя, бы то чаныя, і такія тоўстыя, што тры чалавекі не маглі абняць камель рукамі. Пад узгоркам блішчала круглае возера, яно ру халася і пералівалася, як жывое срэбра. Над саменькаю вадою цягнуўся прыгожы шлях сакаўной зеляніны. Тут былі высокія сітнякі і цэ лыя зараснікі аеру. Дзе-нідзе пападаліся кучара выя круглыя кусты лазы. Сям-там пракідаліся вы сокія алешыны, а па суседству з імі красаваліся дзве прыўдалыя хвоі. Здавалася, што гэта дзве ма ладзіцы, што пайшлі па ваду ды загаварыліся, а загаварыўшыся, так і засталіся. Тут жа была і рачулка, бойкая і жвавая. Прыпы ніўшыся ў возеры, зноў лілася, павівалася ў зялё най даліне. Калі ўставалі грозныя цёмна-сінія хма ры і грымелі далёкія громы, яна кацілася па даліне, абягала возера. Нават сам лес таемна шапацеў чул лівымі лісточкамі-струнамі. Усё гэта злівалася ў прыгожую музыку. Здавалася, увесь прастор на паўняўся тады спевамі і музыкаю. (162)
У сваёй хаце і вуглы дапамагаюць
Ад душы працуеш – Радзіму мацуеш
няма смачнейшай вадзіцы, як з роднай крыніцы”,
“ Радзіма — маці, умей за яе пастаяці”,
“ чалавек без радзімы, што салавей без песні”
Хто радзіме здраджвае, тым народ пагарджае
“Кожнаму свой куток мiлы”,
У сваiм краю, як у раю”,
“Дарагая тая хатка, дзе мяне радзiла матка”,
”Мiлы той куток, дзе рэзаны пупок”,
“Дзе мацi нарадзiла, там i радзiма”
“Чужбiна не грэець”,
“Чужая старана тугою арана, слёзкамi засявана”,
“Чужая старана -- цёмны лес”,
“Чужбiна не родная матка: хлеба не дасць”,
“Родная зямля -- мацi,чужая старонка -- мачаха”
Iдзi ў родны край, там i пад елкаю рай”,
“Усякаму мiла свая старана”,
“Што край -- то абычай, што старана -- то навiна”,
“На чужой старане i вясна не красна”