1Біріншіден, мектептердегі оқушылар санының төмендеуі - әскери жылдардағы балалар мектепке барған, ал олардың саны аз болған.
Екіншіден, 1958 жылы жеті жылдық білім берудің орнына жалпыға бірдей сегіз жылдық білім беруге көшу болды.
Үшіншіден, ауылдық жерлерде интернат-мектептердің ашылуы, бұл ауылдар мен ауылдарда оқуға көбірек қолайлы жағдай туғызды.
Төртіншіден, жоғары оқу орындарына қабылдау ережелері өзгерді - мектептен кейін біраз уақыт өндірісте жұмыс істеп, еңбек өтілі болуы керек және тек онымен бірге университетке бару керек болды.
2)2013 жылғы 1 қыркүйектен бастап Қазақстан төрт облыста (Алматы, Ақтөбе, Шығыс Қазақстан және Оңтүстік Қазақстан облыстары) 50 пилоттық мектептерде жан басына шаққандағы нормативтік қаржыландыруды тестілеуді бастады, 2014 жылғы 1 қаңтардан бастап Ақмола облысының 13 мектебі пилоттық жобаға енгізілді, 1-ден бастап 2017 жылдың қаңтарында Астана мен Алматыдағы тағы бес мектеп. 2018 жылдың 1 қыркүйегінен бастап жан басына қаржыландыру Астана қаласының 74 мемлекеттік және 11 жеке меншік мектебін қамтыды. 2019 жылдың 1 қыркүйегінен бастап бұл бағдарлама Алматыдағы тағы 192 мемлекеттік мектепке және Шымкенттегі 127 мектепке, ал 2019 жылдың қаңтарынан бастап республиканың барлық жекеменшік мектептеріне әсер етеді
3)ХІХ ғасырдың 60-жылдарында басталған мектептің қайта құрылуы білім беру жүйесін елдің әлеуметтік-экономикалық қажеттіліктеріне сәйкес жүргізуге бағытталды. 19 ғасырдың екінші жартысында тар, таптық, феодалдық мектеп жалпы халық үшін салыстырмалы түрде қол жетімді буржуазиялық, таптық мектеппен алмастырылды. Себебі, серфондты жою болды. Білім саласындағы таптық саясаттың әділетсіздігі айқындалды, классицизмге негізделген орта білімнің жоқтығы анықталды
4)Білім беру бағдарламаларының сипаты бойынша Қазақстандағы білім беру жалпы және кәсіптік білім болып бөлінеді. Білім берудің келесі деңгейлері бөлінеді: мектепке дейінгі тәрбие және оқыту, орта білім, жоғары және жоғары оқу орнынан кейінгі кәсіптік білім
5)КСРО-дағы жеті жылдық мектеп, жеті жылдық мектеп - бұл оқу орны (толық емес орта мектеп), оқу ұзақтығы 7 академиялық жылға тең, ол КСРО-да 1920-50-ші жылдары болған
Объяснение:
В своем романе автор рассказывает нам, как жили казаки привольно на Дону: работали на земле, были надежной опорой русским царям, сражались за них и за державу. Семьи их жили своим трудом, в достатке и уважении. Веселую, радостную, полную труда и приятных забот жизнь казаков прерывает революция. И перед людьми встала незнакомая доселе проблема выбора: чью сторону принять, кому верить – красным, обещающим во всем равенство, но отрицающим веру в Господа Бога; или белым, тем, кому служили верой и правдой еще их деды и прадеды. Но нужна ли народу эта революция и война? Зная, какие жертвы нужно будет принести, какие трудности преодолеть, народ, наверное, ответил бы отрицательно. Мне кажется, никакая революционная необходимость не оправдывает всех жертв, сломанных жизней, разрушенных семей. И вот, как пишет Шолохов, «в смертной драке брат идет на брата, сын на отца» . Даже Григорий Мелехов, главный герой романа, ранее противившийся кровопролитию, сам легко решает чужую участь. Конечно, первое убийство человека г лубоко и больно поражает его, заставляет провести немало бессонных ночей, но война делает его жестоким. «Я сам себе страшный стал… В душу ко мне глянь, а там чернота, как в пустом колодезе», - признается Григорий. Жестокими стали все, даже женщины. Вспомнить хотя бы сцену, когда Дарья Мелехова без раздумий убивает Котлярова, считая его убийцей своего мужа Петра. Однако не все задумываются над тем, ради чего проливается кровь, каков смысл войны. Неужели «на потребу богатым гонят на смерть» ? Или же отстаивать права, общие для всех, смысл которых не очень – то понятен народу. Простой казак может только видеть, что война эта становится бессмысленной, ведь нельзя же воевать за тех, кто грабит и убивает, насилует женщин и поджигает дома. А такие случаи были как со стороны белых, так и со стороны красных. «Все они одинаковы… все они – ярмо на шее казачества» , - говорит главный герой.
На мой взгляд, главную причину трагедии русского народа, затронувшей буквально каждого в те времена, Шолохов видит в драматизме перехода от старого, веками формировавшегося уклада, к новому строю жизни. Сталкиваются два мира: все, что было раньше неотъемлемой частью жизни людей, основой их существования, внезапно рушится, а новое еще нужно принять и привыкнуть к нему.