Великий Лондонский пожар
Объяснение:
Случилось это в начале сентября 1666 года. К тому времени Лондон уже начал оправляться от вспышки бубонной чумы, смертность была далека от показателей зимы того же года, а новые рабочие заполнили свободные места.
Город стал похож на себя прежнего, но под маской обычной жизни скрывались нервозность и страх пасть жертвой ещё не исчезнувшей болезни.
Поздей воскресной ночью 2 сентября, в пекарне горожанина Томаса Фарринера на улице Паддинг-лэйн вспыхнул пожар. Он быстро охватил здание и вскоре об этом узнали городские власти. Так как водопровода в городе не было, пожарные тех лет (организованные отряды местных жителей) прибегали к разрушению соседних от горящего зданий, дабы воспрепятствовать распространению огня. Это был адский труд, который, однако, в ту ночь применён не был. В силу небольшого размера и расположения пекарни, лорд-мэр Томас Бладворт распорядился не разваливать соседние постройки. Как говорят очевидцы, мэр послушал протестующих местных жителей. Это была роковая ошибка. Пожар сам не унялся, а когда опытные огнеборцы начали действовать, было уже поздно.
Когда огонь перекинулся на другие постройки, его распространение было стремительным. Старые здания, большей частью состоявшие из дерева, охватывались пламенем на глазах. Большинство домов бедноты имели соломенные крыши (что было запрещено, но тем не менее). В условиях тесной застройки это было фатально. Многие здания, построенные по средневековому принципу, буквально наседали друг на друга.
В воскресенье и понедельник пожар разросся и вышел за границы своего возникновения. Лондонский район Сити быстро заполонил огонь, беспрепятственно двигавшийся на север города. Все попытки тушить огонь скудными запасами воды были безрезультатными.
Объяснение:
Николай ІІ патшалық еткен кезең Ресей экономикасының жедел даму дәуіріне тура келді. Өнеркәсіптің шапшаң дамуы жұмысшы қозғалысының және шаруалар толқуының күшеюімен қатар жүрді. Николай ІІ дамып келе жатқан революциялық қозғалысқа қарсы армияны, полицияны, сотты пайдаланды, ұлтшылдық пен шовинизмді қоздырды, агрессиялық сыртқы саясат жүргізді, ал бұл саясат 1904 – 1905 жылдарғы орыс-жапон соғысына душар етті.Орыс-жапон соғысында жеңілу елді 1905 – 1907 жылдардағы революцияға алып келді. Халық толқуынан жасқанған Николай ІІ кейбір жеңілдіктерге баруға мәжбүр болды. Саяси партиялар жария жұмыс істей бастады.Столыпиннің аграрлық реформасы жүргізіліп, Қазақстанның, Сібірдің, Орта Азияның жергілікті тұрғындары өз жерлерінен ығыстырылды. Мемлекеттік думаны құрды (1906 жылы).
Сыртқы саясатта Ресей Антанта елдерімен жақындасып, Германия мен оның одақтастарына қарсы 1-дүниежүзілік соғысқа (1914 – 1918) қатысты. Орасан зор соғыс шығындары елді қатты тұралатты. Жұмысшылардың бас көтерулері мен шаруалар толқуы қайта күшейді, 1916 жылы Орта Азия мен Қазақстанда ұлт-азаттық қозғалысы болып өтті.
Елдегі саяси дағдарыс 1917 жылы Ақпан төңкерісіне ұласты. Николай ІІ тақтан өз еркімен бас тартуға мәжбүр болды. Ол тұтқындалып, Тобольскіге, Қазан төңкерісінен кейін Екатеринбургке жіберілді. Азамат соғысы жылдарында Кеңес өкіметінің қаулысы бойынша Николай ІІ және оның отбасы мүшелері Екатеринбург қаласында атылды.[1]