ответ . XVIII-XX ғасырлардың бас кезінде қазақтардың арасында жүзге және ру-тайпаларға бөліну одан әрі жалғаса берді. Қазақ халқы үш жүзден тұрды. Олар - Кіші жүз, Орта жүз және Ұлы жүз. Әр жүз бірнеше руға бөлінді, ал рулар өз кезегінде қыруар көп рулық аталықтарды біріктірді. Мұның өзі ру халқы санының өсе түсуіне байланысты болды. Қазақтардың көшпелі өмір салтының өзі де осыны қажет етті. Әр жүздің айқын белгіленген өз аумағы болды. Мәселен, Ұлы жүз қазақтары ежелгі дәстүр бойынша Қазақстанның Оңтүстік-шығыс және Оңтүстік аймақтарын мекендеді. Орта жүздің үлесін Орталық, Солтүстік және Солтүстік-шығыс Қазақстанның өңірлерін құрады. Ал Кіші жүз бүкіл Батыс Қазақстан аумағында көшіп-қонып жүрді.
Діни конфессия, мәдени-тұрмыстық қатынастар жағынан қазақтарда айта қаларлық аймақтық айырмашылықтар да, тілдік диалектілер де болған жоқ. XVIII ғасырдың аяқ кезінде қазақ халқының жалпы саны шамамен 2,5 миллион адамға жуық болған. 1897 жылы Ресей империясында Жалпыға бірдей алғашқы халық санағы жүргізілді. Оның деректеріне қарағанда, сол кезде Қазақстанда тұратын қазақтардың саны 3,4 миллион адамға жуықтаған. Дала халқының түгелдей дерлік басым көпшілігі ауылдық жерлерде тұрды. Қалаларда тұратын қазақтардың саны небары 1,1 пайыздан асқан жоқ. Жаңа заманда қазақтардың едәуір бөлігі Қытайдың, Ресейдің, Монғолияның, Ауғанстанның және Орта Азия мемлекеттерінің аумақтарында тұрып жатты.
Хандар
Қазақстанның аумағын Шыңғысхан бастаған монғолдар қолы жаулап алғаннан кейін хан тағына Шыңғысханның ұрпақтары болып табылатын төре тұқымынан таралғандар ғана отыра алатын еді. Сөйтіп Шыңғысхан ұрпақтары Қазақстанды 600 жыл бойы билеп-төстеп келді. Қазақ қоғамының ең жоғары билеушісі үлкен ханмен қатар әр жүздің өз ханы болды, кейде бір жүздің өзін екі немесе одан да көп билеуші басқарды. Атап айтқанда, патша үкіметі әр жүздің өзінде бірнеше билеуші болғанын қалады. Соның өзінде ең осал билеушіге әдейі қолдау көрсетумен келді. Ондағы көздеген қитұрқы мақсаты оларды ел басқара алмайды деп көшпелі жұрттың көз алдында масқара ету болатын.
Хан тағына отыратын адамды сұлтандар қатарынан сайлаудың өзіндік ерекше тәртібі болды. Ол үшін құрылтай жиналысы шақырылатын. Оған сұлтандар , билер, батырлар және рубасылары жиналатын. Хан сайланатын сұлтанды ақ киізге отырғызып, жоғары көтеру арқылы ұлықтайтын. Ұлықтау рәсімін халықтың ең таңдаулы деген беделді өкілдері жүзеге асыратын. Олар ақ киізге отырғызылған ханды бүкіл жиналған халықты аралатып, жоғары көтерген бойы алып өтетін. Содан соң ұлықтау рәсімі аяқталған бойда әлгі ақ киіз ту-талақай тілгіленіп, құрылтайға қатысқан жұртқа ұсақ кесінділер түрінде, қасиетті естелік тәбәрік ретінде үлестіріліп жіберілетін. Олар сонымен қатар ханның меншігіндеп бүкіл малды ханталапай етіп бөліп әкететін. Бүл әдеттің мәнісі хан бұдан былай халықтың есебінен күн көреді дегенді білдіретін. Хан халық алдында елді дұрыс басқаруға, шиеленісті айтыс-тартысқа толы алтыбақан алауыздыққа жол бермеуге, әділет пен адалдықтың салтанат құратынына ант беретін болған.
Хан билігі Кіші жүз бен Орта жүзде 1822—1824 жылдарға дейін жүргізіліп келді. Астрахан губерниясындағы Ішкі Ордада хан билігі 1845 жылы ғана жойылды. Ұлт-азаттық көтерілістері болған жылдарда қазақтар тарапынан хан билігін қайта орнатуды көксеген әрекеттер болып жатты. Қалыптасқан дәстүр бойынша, қазақ хандары Түркістан қаласындағы Қожа Ахмет Йасауи мешітінің кесенесіне жерленетін. XVIII ғасырдағы ең айбынды хандар: Тәукехан, Абылай хан және Әбілқайыр хан, ал XIX ғасырдағы ең күшті хан — Кенесары Қасымулы болды.
1480-й год считается годом окончания зависимости Руси от Золотой Орды.
В XV веке русский купец Афанасий Никитин побывал в Индии.
В 1721 году Петр I принял титул императора, и Россия стала называться Российской Империей.
В 1380 году состоялась Куликовская битва.
В 988 году на Руси приняли новую веру - христианство.
Москва была основана в 1147 году.
В XII веке многие русские земли попали под власть монголо-татар.
7 сентября 1812 года недалеко от Москвы, у деревни Бородино русская армия дала сражение французам
Объяснение:
1-я пол. IV тыс. дон. э. Люди объединены в общинах. Сельское хозяйство Древнего Египта зависит от Нила. Очень рано начинают строиться оросительные сооружения. Интенсивнаразвивается земледелие. Начинается социальное и имущественное расслоение.
2-я пол. IV тыс. до н. э. - нач. III тыс. до н. э. Из отдельных общин складываются государственные образования - номы. Под властью сильнейших номов объединяются все государственные образования Древнего Египта. Возникает централизованное древнеегипетское государство, которое возглавляет царь-фараон.
Период Древнего царства (2800-2250 гг. до н. э.). Царское и храмовое хозяйство занимает главенствующее положение в экономике. Положение зависимых работников-египтян мало чем отличается от положения рабов. Формируется господствующий социальный слой: номовая аристократия, жрецы, богатые крестьяне.
Период Среднего царства (2250-1700 гг. до н. э.). Разрастается царское и храмовое хозяйство. Одновременно укрепляется частное хозяйство вельмож, владеющих землями за службу, и наследственными земельными участками. Возникают обособленные хозяйства крестьян. Растут города, развиваются ремесла и товарно-денежные отношения, торговля с соседними регионами. Обостряются и социальные противоречия. Конец Среднего царства завершается крупным восстанием бедняков и рабов. Затем следует период нестабильности в государстве, вызванный нашествием кочевых племен (гиксосов).
Период Нового царства (1575-1087 гг. до н.э.). В Фивах зарождается движение за освобождение от захватчиков. После изгнания чужеземцев Египет восстанавливает былое могущество. Власть фараона достигает колоссальной силы. Фараон - главный законодатель и судья, он назначает всех высших должностных лиц, его власть передается по наследству. Особую роль в управлении государством играют двор фараона (в частности, джати (визирь) - первый фараона), военачальники. Почти все чиновники одновременно ведают несколькими сферами деятельности: хозяйственной, военной, судебной. Среди должностных лиц выделяются писцы, в обязанности которых входит составление кадастра всех земель в стране, перепись населения и имущества. Жрецы захватывают рычаги управления религиозной жизнью и некоторые судебные функции. Египтяне ведут успешные войны. В армии появляются регулярные военные формирования и кадровое офицерство; боевые задачи выполняют пехота и конница. Войско строится на постоянной основе, его численность растет, вербуются наемники.
На исходе Нового царства центральная власть слабеет, учащаются восстания и беспорядки. Наступает период упадка. В VI в. до н. э. Египет захватывают персы, а в IV в. до н. э. - греки.