Алғашқыда санау мен өлшеудің (мысалы, қашықтықты, уақытты, ауданды, т.б. өлшеу) қажеттілігінен туған. Ежелгі мәдениет белгісі болған Мысыр мен Вавилонда дербес ғылым болып қалыптасқан. Қазіргі араб цифрлары деп аталып жүрген цифрлар мен ондық санау жүйесі Үндістанда шыққан. Біздің заманымыздан бұрынғы 7 – 4 ғасырларда грек ғалымдары Пифагор, Евдокс (біздің заманымыздан бұрынғы 408 – 355), Евклид, Эратосфен (біздің заманымыздан бұрынғы 276 – 194), Архимед, т.б. арифметика мәселелерін терең зерттеген. 7 – 15 ғасырларда арифметика амалдарын жетілдіруде Шығыс ғалымдары да қомақты үлес қосты. Әл-Хорезмидің «Үнді есебі» атты еңбегі қазіргі бастауыш кластағы математикаға ұқсас. 15 – 17 ғасырларда Еуропа ғалымдары қазіргі қолданылып жүрген арифметикалық белгілеулер мен таңбаларды қалыптастырды, теориялық арифметиканы одан әрі дамытты.
В конце XIX начале XX в. рабочий класс находился еще в стадии формирования. Большинство рабочих были недавними выходцами из деревни, во многом унаследовавшими стереотипы традиционного поведения, что отражалось и на формах рабочего протеста. В его арсенале были бунты, волнения, хулиганские действия, акты террора, побеги, доносительство и т. п. Эта практика была малорезультативной, носила спорадический характер и представляла собой почти всегда результат эмоционального взрыва, а не обдуманного действия. Однако по мере развития рабочего класса пролетарские формы борьбы начинают вытеснять традиционные и становятся доминирующими. Главной пролетарской формой борьбы за свои интересы становится стачка, так как с ее достигались наиболее внушительные результаты. Основной социальной базой протеста стали рабочие механизированного транспорта, металлообработки, горной и горнодобывающей промышленности.
Объяснение: