Қысқы табиғат ертегіні ескертеді. Күздің тал-шыбығының ада-гүде тағы жақында ақси- жіңішке тармақтары сенімді ықты аспен мұз жамылғымен және қармен иемденеді. Сол тек өте көркем, бірақ және төтенше романтикалық қарайды.
Ал неше қысқы қызықтардың өмір сүреді! Бала-шағалармен, олай сүйікті кесе қарларға деген ойын анда-санда взрослых тылсымдайды, сол кезде олар ашып-жарып олай ғой, сияқты және жастар қырық кейін құтырады. Аққаланың лепка - сол сірә өзінің шығармашылық ойларын біртұма жүзеге асыру мүмкіндік. Ни әдемі сәбіздің, ни жылы бөрік таза қардың кесектерінен деген қарықтырылған емес обал новоявленного "адамның".
Ал тағы мен шыдамсыздықпен қысты күтеді, таудан деген покататься шаңғыда немесе шаналарда қиялдай. Адамды в айтылмыш кезді еліктіргіш полета түйсігінің, мен көмек какого-либо сырттың қиюының қайталау қиын. Суық ауа беттерді және румянит бодрит, бірақ түпкілікті қозғалыс сезін- сызды бермейді.
Бір қысқы демалыстың ең танымал нұсқаларынан болады.
«Тау мен тасты су бұзады, адамзатты сөз бұзады» деген ауыздан шыққан әр лебізге жауапкершілікпен қараған бабаларымыздан көп ілгері кете қойған жоқпыз-ау! Өйткені, бүгінгі сөйлеген сөзіміздің түпкі нәтижесі шынайылықты мәнінен қиын. Көпшіліктің басы жиі қосылатын той-томалаққа бара қалсақ, асабалардың: «Зима халада, гуси-гуси га-га-га, толыватыр тамада, қуыс-қуыс қалада, қол соқпайсыздар ма, ойыншық па сіздерге тамада» деген секілді «әдемі» әзілдеріне «қарық болып» қайтамыз. Мағынасыз сөзі, анайы қалжыңдарына қайта-қайта қошемет сұрап алатын оларға қарап, «ұялмас бетке талмас жақ бітетінін» тағы мойындаймыз. Анығында «оттың шаласынан сөздің шаласы жаман» емес пе еді? Осы шала сөздердің бізге тигізер зияны туралы ойланып көрдік пе? Сөз жауапкершілігі, сөйлеу мәдениеті – мамандар талқылауындағы бүгінгі тақырып осы.