Ғылыми деректер бойынша Күн жүйесіне жататын Жер ғаламшары бұдан 4,5—5 млрд жыл бұрын газды-шаңды тұманнан пайда болған. Мұндай газды- шаңды материя қазіргі кезде жұлдызаралық кеңістікте де кездеседі. Жер бетінде тіршіліктің пайда болуы үшін ғарыштық және ғаламшарлық кейбір алғышарттар қажет. Ол үшін ғаламшардың өзіне тән мөлшері болу шарт. Ғаламшардың мөлшері тым үлкен болса, табиғи радиоактивті заттардың атомдық ыдырауынан бөлінген энергияның әсерінен ғаламшар өте кызып кетуі мүмкін. Ғаламшардың тым қызып кетуі қоршаған ортаның радиоактивті заттармен ластануына жағдай жасайды. Ал ғаламшардың мөлшері тым кіші болса, ол өз айналасындағы атмосфераны ұстап тұра алмайды. Ғаламшарлар жұлдыздарды орбита бойынша айнала қозғалуы аркылы тұрақты түрде және біркелкі мөлшерде өзіне қажетті энергия алып тұруы тиіс. Ғаламшарға энергия ағысы бір калыпты түспесе тіршіліктің пайда болуы мен дамуы мүмкін емес. Өйткені тірі ағзалардың тіршілігі белгілі бір температуралық жағдайда ғана жүріп отырады. Қорыта айтқанда, Жер ғаламшарында тіршіліктің пайда болуының алғышарттарына — ғаламшардың қажетті мөлшері, энергия және белгілі температуралық жағдайлар жатады. бұл айтылған алғышарттар тек Жер ғаламшарында ғана болғандығы ғылыми дәлелденген. Тіршіліктің пайда болуы, а өте ерте кездерден бастап- ақ толғандырып келе жатқан күрделі мәселенің бірі. Ол жайында көптеген болжамдармен көзқарастар бар.
H2CO3+Mg(OH)2=MgCO2+2H2O
для кислот эквивалент равен 1 поделенной на количество атомов водорода, отданных кислотой в ходе реакции. Значит здесь эквивалент Н2СО3 равен 1/2. Молярная масса эквивалента Мэ = М*Э (М - молярная масса вещества, Э - эквивалент этого вещества). Значит, Мэ = 62*1/2 = 31 г/моль
2H2CO3+CaCO3=Ca(HCO3)2+H2O
Одна молекула кислоты отдает один атом водорода в ходе реакции. Э = 1/1 = 1. Мэ = 62*1 = 61 г/моль.
H2CO3+2KOH=K2CO3+2H2O
Молекула уислоты в ходе реакции отдает оба атома водорода, значит Э = 1/2. Мэ = 62/2 = 31 г/моль.
№2. валентный угол в молекуле BCl₃ - 120°.
№3. Свободный водородный ион Н+ (т. е. ядро атома водорода — протон в растворе связывается с молекулами воды, образуя главным образом ион гидроксония: H+ + H2O = H3O+. Из-за незначительного размера протона (10-13 см; радиусы остальных ионов имеют величину порядка 10-8 см) он создаёт сильное электрическое поле; между ним и неподелённой парой электронов кислорода молекулы воды возникает ковалентная связь.
[H3O]+ → H2O + H+
1Н 1s1
8O 1s2 2s2 2p4
1H+ 1s0
Н ₂ О : + Н+ → [ Н ₂ О □ Н ]+