Я еще не задумывался, кем буду, когда вырасту. Может быть, и учительницей. Иногда я задаю себе вопрос: а как бы я поступила в той или иной ситуации на месте нашей учительницы? Иногда я представляю себе, как бы я учила детей. Наверное, я бы предпочла быть учителем начальных классов. Первоклашки такие смешные! К тому же я понимаю, как много зависит от первого учителя. Например, полюбит ли вот этот конкретный мальчишка или девчонка школу, будет ли стремиться к знаниям. Или наоборот - будет приходить в класс только потому, что иначе нельзя.
Я считаю, что хороший учитель - тот, кто привил детям стремление к знаниям и научил учиться. А еще очень важно, чтобы ученики понимали, зачем им делать скучные задания. Если понимаешь, что это - фундамент для знаний, которые тебе действительно будут необходимы в жизни, то и учиться легче. Хороший учитель может многому научить в игровой форме, особенно младшеклассников, но обязательно даст детям понять, что учеба - это не игра. Ведь от успехов в начальной школе зависит, как ребенок будет учиться дальше. Ведь школа - это только начало. Потом будет техникум или институт, обучение профессии. Потом тоже придется учиться, повышать квалификацию, идти в ногу со временем. Ведь учеба не заканчивается никогда. Именно поэтому так велика роль учителя в жизни каждого человека.
"Табигатьне саклагыз!" Бу сүзләрне без бик еш ишетәбез. Әмма, аларның чын мәгънәсен без аңлап бетерәбезме икән? Һәрвакытта да аңлап бетермибез шул. Ә бит бу сүзләргә киләчәгебез турыңда зур мәгънә салынган.
Туган як табигате − чиста һава һәм экологик яктан чиста ашамлыклар гына дигән сүз түгел әле ул. Ул − Туган илебезнең матурлыгы да, җаны да. Туган илебезнең чиста сулы елга һәм күлләрен пычрату, очсыз-кырыйсыз урманнарны бер мәгънәсез кисеп бетерү, химия заводларының агулы газлары белән чиста һавабызны бозып бетерү, хәрби уеннар вакытында туфракны һәм һаваны агулау, авиация ягулыгының агулы калдыклары − болар әле хәзерге цивилизациянең туган ягыбыз табигатенә салган зыянының бер өлеше генә. Табигатьне пычратучылар белән көрәшне без бүгеннән үк башламасак, берничә дистә елдан соң, бөтен тереклек көеп беткән чүл уртасында калуыбыз бар бит. Ул вакытта инде противогаз кимичә сулап та булмас, радиациядән саклый торган скафандрлар киеп яшәвебез дә бик ихтимал. Бу инде ниндидер фантаст язучының пессимистик уйдырмалары түгел, бу турыда фәннең төрле өлкәләрендәге атаклы белгечләр − биологлар, экологлар, химиклар, астрофизиклар, метеорологлар безне хәзер үк кисәтә.
Ә бит әле туган як табигате ул − калкулыктагы кипкән печән эскертләре арасындагы каен агачлары да, тынлык һәм хуш исләр белән тулган чыршы урманы да, иң кызу җәй көннәрендә дә салкын һәм көмештәй саф сулы күлләр дә, кечкенә генә инештән башлап, зур елгага таба ыргылучы елгачыклар да.
Әйдәгез, туган табигатебезне саклыйк, һәрберебез, булдыра алганча, табигатьне саклыйк, һәм безнең барыбызның да тырышуларыннан кешелекнең хуҗалык эшчәнлеге нәтиҗәсендә табигатькә карата начарлыклары кимер. "Миннән соң су басса да ярый" дигән принцип белән яшәргә ярамый.