Навошта людзям дадзена жыццё? Каб проста прайсці праз яго, як па лесвіцы, ад дзяцінства да старасці, ад нараджэння да смерці? Каб загарэцца, як ліхтар, і хутка згаснуць, адысці ў нябыт?
Не проста так чалавек прыходзіць у свет, крочыць па ім, пакідаючы ўласныя сляды, як біяграфію свайго жыцця, ды і пішацца яна па-рознаму. Ёсць адбіткі тваіх крокаў ад уласнай хаты да суседняй, але іх хутка зацярушыць снег, усё схавае пад сваім халодным абрусам нябыт. Ёсць сляды, якія пакідае чалавек толькі на помніку: дзве даты і працяжнік паміж імі, а за імі — адзіноцтва цемры.
Але ёсць іншыя сляды. Маленькі прамежак часу адводзіцца на наша жыццё, а ў адносінах да космасу і наогул ён зводзіцца ў адно імгненне. I, на маю думку, пражыць гэта імгненне трэба так, каб пакінуць свой след, светлы і глыбокі, у сэрцах людзей, на «сэрцы» Зямлі. І след гэты называецца памяццю, і толькі ёй падаравана вечнасць.
Усе твае добрыя справы не на карысць сабе, а дзеля іншых, зробленыя не за плату, а па жаданні сэрца, доўга жывуць, гараць нязгасным полымем павагі і ўдзячнасці. Гэтыя справы — сляды, якія называюцца памяццю людской, што дапамагае табе, падбадзёрвае ў цяжкія хвіліны, у жыццёвую сцюжу, бо вяртаецца да твайго сэрца бумерангам, нясе на сваіх крылах сілу ўдзячнасці іншых людзей, якім ты калісьці працягнуў руку падтрымкі, а, магчыма, і проста падараваў светлую ўсмешку надзеі.
Кожны чалавек павінен зразумець адну простую ісціну: ён не вечны на гэтым свеце. Жыццё можа абарвацца ў любую хвіліну, і таму трэба задумацца зараз: а што ты зрабіў за гэты маленькі прамежак часу? 3 якім сэрцам ты прыйдзеш на суд сваіх дзядоў і прадзедаў?
Слово “долг” означает исполнение какой-либо обязанности перед кем-то. Долг бывает гражданский или денежный, моральный или посмертный. В качестве наиболее яркого примера исполнения долга выступает гражданский долг, исполняемый каждым мужчиной перед собственным государством. Служить в рядах армии, принадлежащей российскому государству, должен каждый мужчина, ведь это является его долгом и обязанностью, установленный Конституцией. Часто именно в таких случаях, употребляется словосочетание “по долгу службы”. Подобным выражением пользуются по отношению к военнослужащим, выступающим в роли военнообязанных, по долгу собственной профессиональной деятельности. Как пример, можно привести государственных служащих органов прокуратуры, и внутренних дел, или служащих таможни. Все государственные служащие попадают под категорию “по долгу службы”, так как они исполняют службу перед государством. Честный человек, честно выполняющий свои обязательства, в народе именуется человеком долга.
Воспитанием Алёши занимались бабушка и дедушка. Большой степени - бабушка. Она всегда жалела его в трудные минуты его детства. Бабушка представляет собой полную противоположность деду, своему мужу: ласковая, добрая, готовая всем прийти на Она сильно переживает из-за постоянных ссор своих сыновей, недовольна суровостью деда. Особо на лице бабушки выделялись глаза, благодаря которым героиня «светилась изнутри... неугасимым, весёлым и тёплым светом». Характер у бабушки мягкий, уступчивый, она от души любит людей, умеет ценить истинную красоту, привязана к дому: «Помню детскую радость бабушки при виде Нижнего». Именно неприметная бабушка становится для Алёши добрым ангелом, охраняющим мальчика от злых людей и сложных условий жизни. Именно она схватила героя на руки, когда дед наказывал его за испорченную скатерть. Бабушка не умела долго хранить обиду, быть жестокой. Люди пользовались её добротой, но она никогда не жаловалась на Жизнь.
Навошта людзям дадзена жыццё? Каб проста прайсці праз яго, як па лесвіцы, ад дзяцінства да старасці, ад нараджэння да смерці? Каб загарэцца, як ліхтар, і хутка згаснуць, адысці ў нябыт?
Не проста так чалавек прыходзіць у свет, крочыць па ім, пакідаючы ўласныя сляды, як біяграфію свайго жыцця, ды і пішацца яна па-рознаму. Ёсць адбіткі тваіх крокаў ад уласнай хаты да суседняй, але іх хутка зацярушыць снег, усё схавае пад сваім халодным абрусам нябыт. Ёсць сляды, якія пакідае чалавек толькі на помніку: дзве даты і працяжнік паміж імі, а за імі — адзіноцтва цемры.
Але ёсць іншыя сляды. Маленькі прамежак часу адводзіцца на наша жыццё, а ў адносінах да космасу і наогул ён зводзіцца ў адно імгненне. I, на маю думку, пражыць гэта імгненне трэба так, каб пакінуць свой след, светлы і глыбокі, у сэрцах людзей, на «сэрцы» Зямлі. І след гэты называецца памяццю, і толькі ёй падаравана вечнасць.
Усе твае добрыя справы не на карысць сабе, а дзеля іншых, зробленыя не за плату, а па жаданні сэрца, доўга жывуць, гараць нязгасным полымем павагі і ўдзячнасці. Гэтыя справы — сляды, якія называюцца памяццю людской, што дапамагае табе, падбадзёрвае ў цяжкія хвіліны, у жыццёвую сцюжу, бо вяртаецца да твайго сэрца бумерангам, нясе на сваіх крылах сілу ўдзячнасці іншых людзей, якім ты калісьці працягнуў руку падтрымкі, а, магчыма, і проста падараваў светлую ўсмешку надзеі.
Кожны чалавек павінен зразумець адну простую ісціну: ён не вечны на гэтым свеце. Жыццё можа абарвацца ў любую хвіліну, і таму трэба задумацца зараз: а што ты зрабіў за гэты маленькі прамежак часу? 3 якім сэрцам ты прыйдзеш на суд сваіх дзядоў і прадзедаў?