В утреннего мира героев русской литературы 19 века (Чехов «Тоска» , Достоевский «Белые ночи» , Толстой «Юность» ) Русская литература - это литература глубокого психологического анализа. Одной из традиций русской классической литературы является внимание к внутренней жизни человека, к его мыслям и чувствам. Ф. М. Достоевский – писатель, тщательнейшим образом исследовавший человека. Так, главный герой «Белых ночей» Макар Девушкин относится к типу одиноких «мечтателей» . Своей возлюбленной, Настеньке, он говорит: «Я сам по себе, то есть один, совершенно один» . И признается, что в своем воображении он создает целые романы, живет богатой жизнью, но в реальности лишь тяготится службой и пытается забиться от жизни в «неприступный угол» . Чувство любви у Достоевского героям раскрыться, позволяет писателю в полной мере отразить внутренний мир своих героев. Так, Макар Девушкин в любви предстает как благородный и самоотверженный герой, но, к сожалению, безвольный, живущий в мире своих иллюзий. Л. Н. Толстой в повести «Юность» анализирует внутренний мир молодого человека, переживающего путь становления. Писатель широко использует прием самоанализа и внутреннего монолога, чтобы в полной мере отразить этот непростой этап в жизни человека. А. П. Чехов – еще один мастер «внутреннего анализа. Герой его рассказа «Тоска» (1886) - деревенский мужик Иона - наделен глубоко чувствовать, страдать, мучиться от горя и чувства одиночества, от бессмысленности своего существования. Мы узнаем, что у Ионы, после тяжелой болезни, умер сын. В результате он изливает душу своей лошади – единственному близкому существу и надежному другу, который всегда готов, пусть и молча, выслушать. Таким образом, внимание к внутренней жизни человека - одна из отличительных особенностей русской литературы 19 века. Писатели стремятся показать, что каждый человек глубоко чувствовать, что он наделен живой душой, может страдать и радоваться. Любовь и горе – вот две сильнейшие эмоции, через которые русские писатели раскрывают внутренний мир своих героев, показывают особенности их мировосприятия и мировоззрения
Водгук на верш Максіма Багдановіча “Слуцкія ткачыхі” Паэзія Максім Багдановіч з'яуляецца глыбока рэалістычнай, цесна связанай з вызваленчай барацьбой беларускага народа. Любоў да Радзімы — адна з галоўных тэм лірыкі Максім Багдановіч. Ён паказвае моцную прывязанасць простых людзей да Беларусі, да роднай зямлі. Выгнаныя голадам з роднага краю, беззямельныя сяляне жывуць успамінамі аб Радзіме. Тэма любві да Радзімы гучыць і ў вершах, прысвечаных мінуламу Беларусі. У час паездкі ў 1911г. у Вільню Максім Багдановіч пазнаеміўся з рукапісамі старажытных беларускіх кніг. Яго зацікавіла гістарычнае мінулае беларускага народа і пад уражаннем ад іх напісаў верш “Слуцкія ткачыхі” з цыкла “Старая Беларусь”. Верш "Слуцкія ткачыхі” — адзін з лепшых твораў гэтага цыклу. У ім уваскрашаецца далёкае феадальнае мінулае Беларусі, паказваецца паднявольная праца слуцкіх ткачых у час прыгону. Вобраз васілька набывае ў вершы абагульняючае значэнне. Ён зліваецца з вобразам Радзімы, становіцца сімвалам народнага мастацтва. У вершы “Слуцкія ткачыхі” паэт раздумвае над лёсам беларускіх мастакоў і над сутнасцю мастацтва. Гэты верш вельмі прыгожы, у гэтым вершы аўтар пытаецца расказаць пра тое, што сапраўднае мастацтва нельга стварыць пад прымусам. Паясы ператварыліся ў шыдэўры толькі тады, калі ткачыхі ўклалі ў іх сваю душу. Паэт хацеў перадаць на колькі цяжкі быў той час - час прыгону, калі людзі былі не вольныя рабіць тое, чаго хацелася ім . Час, калі прыгонныя людзі цалкам залежалі ад пана, выконвалі толькі тое, што хацелася і падабалася яму: Ад родных ніў, ад роднай хаты У панскі двор дзеля красы Яны, бяздольныя, узяты Ткаць залатыя паясы. Яшчэ аўтар пытаецца сказаць, што роля мастацтва ў жыцці народа вельмі важна. У гэтым вершы апісваецца картіна роднай зямлі, дзе ткачыха заміж пярсіцкага ўзора” шые “цвяток радзімы васілька”: Цямнее край зубчаты бора… І тчэ, забыўшыся, рука, Заміж персідскага ўзора, Цвяток радзімы васілька. Гэты верш трэба чытаць з паузамі, пасля кожнай стракі, з трохі жаласнай інтанацыяй. У вершы вельмі шмат супрацьпастаўленняў. Я думаю, што у гэтым вершы аўтар вельмі падрабязна апісаў тую цяжкую працу, якая была ў той час. )))
