Это характеристика Насти. Может пригодится) Насцечка — галоўная гераіня аповесці К.Чорнага «Насцечка». Яна вельмі акуратная, сціплая. Па характары — рашучая, аптымістычная, смелая. Вось як апісвае сваю гераіню К.Чорны: «...бойкая і рухавая дзяўчынка, белатварая, з густымі валасамі, якія роўна ляжалі на яе галаве пад грабянцом. Да самых халадоў яна прыходзіла ў школу ў шарсцяной кофтачцы, інэрай, у карычневыя палоскі, а калі стала халадней, — пачала надзяваць на кофтачку чорнае ватовае паліто з простым бобрыкавым каўняром і вузенькім суконным паяском». Дзяўчынку адразу палюбілі ў класе. Пачалі называць яе ласкава Насцечка. Яна добра вучылася, паважала сваіх аднакласнікаў, была простая, ніколі не выстаўляла сябе. Насцечка вельмі любіла свайго дзеда. Калі дзед захварэў, дзяўчынка ўзваліла на свае плечы ўсе гаспадарчыя клопаты: бегала ў магазін, паліла ў печы, варыла есці. Яна паводзіла сябе як дарослая гаспадыня, нікому не скардзілася і не прасіла дапамогі. Насцечка любіла прыроду, захаплялася яе прыгажосцю, адчувала, «як шум ветру за акном пераходзіць у ціхую музыку, расплываецца ў штосьці невыразнае». Насцечка адчувала сваю годнасць, магла пастаяць за сябе. За гэта яе ненавідзеў Серж — адзіны Насцечкін вораг. Мне спадабалася гэта гераіня аповесці К.Чорнага. Яе можна было б узяць у сяброўкі. Такія людзі, як Насцечка, могуць быць сапраўднымі сябрамі, ніколі не падвядуць. Слушна заўважыла Насцечкава маці: «Дружба робіць вялікія справы. I ў няшчасці, і ў радасці без дружбы чалавеку нельга быць...»
Мцыри как романтический герой Одной из вершин художественного наследия Лермонтова является поэма Мцыри плод деятельной и напряженной творческой работы. Еще в раннюю пору в воображении поэта возник образ юноши, произносящего на пороге смерти гневную, протестующую речь перед своим слушателем старшим монахом. В поэме Исповедь (1830 год, действие происходит в Испании) герой, заключенный в темницу, провозглашает право на любовь, которая выше монастырских уставов. Увлечение Кавказом, стремление к изображению ситуаций, в которых с наибольшей полнотой может раскрыться мужественный характер героя, приводит Лермонтова в пору высшего расцвета его дарования к созданию поэмы Мцыри (1840 год) , повторяющей многие стихи из предшествующих стадий работы над тем же образом. Перед Мцыри была написана поэма Беглец. В ней Лермонтов развивает тему кары за трусость и предательство. Краткий сюжет: изменник долгу, забывший о родине, Гарун сбежал с поля битвы, не отомстив врагам за гибель отца и братьев. Но беглеца не примет ни друг, ни возлюбленная, ни мать, даже от трупа его все отвернутся, и никто не отнесет его на кладбище. Поэма призывала к героизму, к борьбе за свободу отчизны. В поэме Мцыри Лермонтов развивает идею мужества и протеста, заложенную в Исповеди и поэме Беглец. В Мцыри поэт почти полностью исключил любовный мотив, игравший столь значительную роль в Исповеди (любовь героя-монаха к монахине) . Этот мотив отразился лишь в краткой встрече Мцыри с грузинкой у горного потока. Герой, побеждая непроизвольный порыв молодого сердца, отказывается от личного счастья во имя идеала свободы. Патриотическая идея сочетается в поэме с темой свободы, как и в творчестве поэтовдекабристов. Лермонтов не разделяет этих понятий: в одну, но пламенную страсть сливается любовь к отчизне и жажда воли. Тюрьмой становится для Мцыри монастырь, душными кажутся ему кельи, сумрачными и глухими стены, трусливыми и жалкими стражи-монахи, сам он рабом и узником
Антуан де сент-екзюпері — письменник-гуманіст. духовні цінності вона віддає перевагу матеріальним, відмовляючись міряти світ мірками, котрі почали повсякденними в буржуазному суспільстві. палка жага волі народів і розкріпачення людини, високі поняття про людському братерство, товаристві — основні! мотиви творчості екзюпері. екзюпері підкреслював відповідальність людини за долю загалу. вільна людина, розмовляв, лише те, хто «відчинив крила, хто пов'язаний більше з минущими благами, хто згоден померти за всіх людей», хто може сказати: «я відповіді на».
Насцечка — галоўная гераіня аповесці
К.Чорнага «Насцечка». Яна вельмі акуратная,
сціплая.
Па характары — рашучая, аптымістычная,
смелая. Вось як апісвае сваю гераіню
К.Чорны: «...бойкая і рухавая дзяўчынка,
белатварая, з густымі валасамі, якія роўна
ляжалі на яе галаве пад грабянцом. Да самых
халадоў яна прыходзіла ў школу ў шарсцяной
кофтачцы, інэрай, у карычневыя палоскі, а
калі стала халадней, — пачала надзяваць на
кофтачку чорнае ватовае паліто з простым
бобрыкавым каўняром і вузенькім суконным
паяском».
Дзяўчынку адразу палюбілі ў класе. Пачалі
называць яе ласкава Насцечка. Яна добра
вучылася, паважала сваіх аднакласнікаў, была
простая, ніколі не выстаўляла сябе. Насцечка
вельмі любіла свайго дзеда. Калі дзед
захварэў, дзяўчынка ўзваліла на свае плечы
ўсе гаспадарчыя клопаты: бегала ў магазін,
паліла ў печы, варыла есці. Яна паводзіла
сябе як дарослая гаспадыня, нікому не
скардзілася і не прасіла дапамогі.
Насцечка любіла прыроду, захаплялася яе
прыгажосцю, адчувала, «як шум ветру за
акном пераходзіць у ціхую музыку,
расплываецца ў штосьці невыразнае».
Насцечка адчувала сваю годнасць, магла
пастаяць за сябе. За гэта яе ненавідзеў Серж
— адзіны Насцечкін вораг.
Мне спадабалася гэта гераіня аповесці
К.Чорнага. Яе можна было б узяць у сяброўкі.
Такія людзі, як Насцечка, могуць быць
сапраўднымі сябрамі, ніколі не падвядуць.
Слушна заўважыла Насцечкава маці: «Дружба
робіць вялікія справы. I ў няшчасці, і ў
радасці без дружбы чалавеку нельга быць...»