Кніга – гэта выдатны памочнік па жыцці, лепшы сябар чалавека. У ёй, ты абавязкова знойдзеш шмат разумных думак, карыснай і цікавай інфармацыі на розныя тэмы. Яны бываюць розныя: навуковыя, мастацкія і забаўляльныя. Зрабіць выбар будзе складана, але магчыма, галоўнае знайсці тое, што табе цікава, то ў чым ты хочаш больш разбірацца і разумець.
У любы перыяд твайго жыцця, кніга дасць любы адказ на любое пытанне. Галоўнае, не ленавацца чытаць і адкрываць для сябе новае. З кнігай застаешся сам-насам, яна моўчкі зможа цябе выслухаць, даць добры і правераны вопытам савет, адцягнуць ад сумных думак і абавязкова зацягне ў свой захоплены і цікавы сюжэт. Дзякуючы гэтаму, будзе адарвацца немагчыма.
Калі чалавек шмат чытае, то ён становіцца разумней, пісьменней, набывае больш вопыту і ведаў у той ці іншай вобласці. Значыць, кніга з'яўляецца сапраўдным сябрам, памочнікам і дарадцам!
У вольны час я вельмі люблю чытаць. Самыя любімыя – гэта, вядома ж, кнігі аб падарожжах, аб моры, аб далёкіх краінах іх гісторыі і традыцыях. Гэта навуковая і мастацкая літаратура. Калі я чытаю, то абавязкова ўяўляю сябе на месцы каханага героя. Адчуваю разам з ім тыя пачуцці і эмоцыі, якія адчувае ён на працягу кнігі. Кніга – гэта такі партал, які можа перанесці цябе з рэальнага свету ў віртуальны, выдуманы аўтарам. Кніга дазваляе мне марыць, радавацца жыццю, цаніць тое, што ў мяне ёсць.
У кнігах можна шмат чаму навучыцца: рыхтаваць смачныя стравы, сабраных з усіх краін; будаваць прыгожыя дамы; лячыць людзей; навучыцца аказваць першую дапамогу; лавіць рыбу.
Вельмі прыемна бавіць вольныя вечары за чытаннем кніг, асабліва люблю чытаць іх перад сном! Памятаю, у дзяцінстве мне мама заўсёды чытала казкі, каб я змог хутка і добра заснуць. А зараз я чытаю кнігі аб падарожжах, аб чалавеку, аб краінах, гісторыю Зямлі. Час ляціць не прыкметна.
ГОРНАЯ ЦАРЕВНА I. В горы поехал как-то весной Юноша страстный и молодой. Высокие горы, закатом маня, Блестели в сиянии дня. И озеро синей–пресиней воды, И изумрудные льды. II. Вот солнце сокрылось за дальней горой, Накрыло путника тьмой. И звезды блестели над головой, Туманности вились рекой. И слышится голос в звенящей тиши, Поет, затихает в дали. III. “Дворец тут хрустальный есть у меня, Сверкает, хоть нету огня. В нем шпили и башни все изо льда, Не тают они никогда. Путник случайный заглянет туда, Найдет он совсем без труда: Фрукты заморские, сладости, мёд, Эскимо и фруктовый лёд. Играет там музыка ночью и днём, Танцуют красавицы в нём.” IV. Так сладко, заманчиво голос тот пел, И путник не утерпел. Пошел по тропе, освещенной луной, Туда, где пел голос ночной много лет с этой давней поры, Как юношу встретили льды. Живёт он средь блеска хрустальных дворцов, Искристых причудливых льдов. Но холоден стал он к красотам земным, Для звуков рояля – глухим. Лишён он страстей и тепла навсегда – Сердце его состоит изо льда.
