Главный герой романа – помещик Илья Ильич Обломов. Ему около 32 лет. Обломов - милый, добрый, но очень ленивый человек. Он давно нигде не служит. Он не читает книг и почти не выходит из дома. Любимое занятие Обломова - лежать на диване и думать.
Обломов 12 лет не посещает свою деревню Обломовка, дела которой серьезно запущены и требуют решительных действий. Однако герою лень туда ехать.
У Обломова есть лучший друг - Андрей Штольц, с которым они дружат с детства. Штольцу Штольцу за 30 лет. Он - целеустремленный и трудолюбивый человек, сделавший блестящую карьеру. Штольц является полной противоположностью Обломова. Андрей всегда выручает своего ленивого друга.
Однажды Штольц знакомит Обломова с Ольгой Ильинской - умной, красивой 20-летней девушкой. Обломов и Ольга влюбляются друг в друга. Энергичная и деятельная Ольга пытается изменить ленивого Обломова: она заставляет его читать книги, больше двигаться, заниматься его имением и т.д. В конце концов девушка понимает, что Обломова нельзя изменить и что тот всегда будет ленивым и апатичным. Влюбленные расстаются.
Обломов долго приходит в себя после разрыва с Ольгой. Постепенно он сближается с Агафьей Пшеницыной, хозяйкой дома, в котором он снимает жилье. Агафья - 30-летняя вдова с двумя детьми, добрая, милая, но малообразованная женщина. Она влюбляется в Обломова и принимает его таким, какой он есть. Трудолюбивая и хозяйственная Агафья окружает героя уютом и заботой. Обломову удобно и спокойно с ней.
Из-за своей лени и доверчивости Обломов несколько раз становится жертвой мошенников Мухоярова и Тарантьева. Мухояров - чиновник-взяточник, брат Агафьи Пшеницыной. Тарантьев - бездарный чиновник, обманщик и скандалист, приятель Обломова. Подлецы Мухояров и Тарантьев с обмана и шантажа постепенно выкачивают из Обломова все деньги, вгоняя его в нищету. Наконец Штольц выводит мошенников на чистую воду и добивается их наказания. У Обломова снова появляется достаток, он ведет прежнюю обеспеченную жизнь.
Со временем Штольц женится на Ольге Ильинской, у них рождаются дети. Спустя время Обломов женится на Агафье, у них рождается сын Андрей. Обломов и Агафья живут в браке 7 лет. Все эти годы Илья Ильич по-прежнему ничего не делает и все время лежит на диване. В возрасте около 40 лет Обломов умирает от инсульта.
Агафья тяжело переживает смерть любимого мужа. Она отдает сына Анрюшу на воспитание Штольцу, чтобы мальчик получил лучшее воспитание в высшем обществе. Сама Агафья иногда навещает сына.
Туған жер... Туған ел... Осы екі ғана сөзде қаншама мағына, қаншама ой жатыр десеңізші?! Туған жердің қадірін әр адам әрқалай түсінетін шығар. Ал мен үшін Туған жер қадірі дүниедегі ең ұлы деген нәрсемен пара-пар. Себебі, ол – менің әлпештеген анам, аялап өсірген әкем, туған-туысым, аға-әпкелерім, мені білім жолына жетелеген ұстаздарым, сол білімге ұмтылу жолындағы тай-құлындай тебіскен жора-жолдастарым дүниеге келген жер. Менің Туған жерім, Отаным – кішкентай болса да, мен үшін аса қымбат әрі киелі Қармақшы жері. Осы мекенде менің көңілді де шаттыққа толы, уайымсыз да бейкүнә балалық шағым өтті. Қызыққа толы балалық шағым өткен туған ауылдың ауласын еш уақытта ұмытпақ емеспін. Балабақшадағы күндерім... Мектеп табалдырығын алғаш аттаған күн... Сыныптас достарыммен алғашқы таныстық... Бәрі-бәрі қазіргідей көз алдымда. Осылайша мектеп табалдырығын аттаған күнімді көз алдыма әкелсем, бүгінгі білім ордасымен, санаптас достарыммен қоштасар сәттің жақындағанына да сене алмай қаламын. Әредік орта мектепті бітіруге санаулы ғана күн қалғанын, сыныптас достарымызбен жан-жаққа, Қазақстанның түкпір-түкпіріне білім іздеп кете баратынымызды, балалықпен қоштасуым тиіс екенін ойласам бітті – жүрегім атша тулап, қобалжып қоя береді. Енді әне-міне дегенше сүрлеу-соқпағы көп өмірдің үлкен белесіне аттанбақпын. Мен – жас түлекпін алға ұмтылған. Жас түлек – болашақ үлкен мамандық иесі, өмір атты керуеннің бір жолаушысы. Қалаған мамандығымның соңына түсіп, өмір-керуен қайда жетелесе – сонда жол тартпақпын. «Сен де бір кірпіш, дүниеге кетігін тап та бар қалан» деп қазақтың дара тұлғалы ақыны Абай атам айтпақшы, өмірден өз орнын тапқан дұрыс қой. Дегенмен «туған ауылымды тастап кете барамын» деген ойдың өзі менің киелі, құт мекеніме деген сағынышымды қазірден арттыра түседі. Туып-өскен жерім туралы толғанып, ой жетегіне берілген шағымда үнемі Авар елінің нағыз патриот ақыны Расул Ғамзатовтың мына бір шумақтары ойыма оралады да тұрады:
Қымбат маған елімнің бар даласы, Балтық пенен Сахалиннің арасы. Қайда болсам қиям оған жанымды, Туған жерден қазсын бірақ қабірді.
Туған елге, Туған жерге, Туған тілге деген ыстық сезімнің үздік үлгісі мен үшін осындай болмақ. Отан туралы ой толғасаң, жан толғанысын айтып тауыса алмассың, сірә. Туған жеріне деген шексіз махаббатқа ие жүрегіммен өзімнің сыныптас достарыма алда тұрған үлкен сын – ҰБТ-дан сүрінбей өтіп, өзі сүйген мамандықтың иесі болуын тілей отырып, Туған жердің – қазақ елінің қадірін біле жүрейік дегім келеді.
