М
Молодежь
К
Компьютеры-и-электроника
Д
Дом-и-сад
С
Стиль-и-уход-за-собой
П
Праздники-и-традиции
Т
Транспорт
П
Путешествия
С
Семейная-жизнь
Ф
Философия-и-религия
Б
Без категории
М
Мир-работы
Х
Хобби-и-рукоделие
И
Искусство-и-развлечения
В
Взаимоотношения
З
Здоровье
К
Кулинария-и-гостеприимство
Ф
Финансы-и-бизнес
П
Питомцы-и-животные
О
Образование
О
Образование-и-коммуникации
miras20081
miras20081
26.12.2021 08:42 •  Литература

Список стихов поэтов о зиме. перечень книг, в которых они находятся.

👇
Ответ:
aprel123
aprel123
26.12.2021
А. С. Пушкин "Вот север, тучи нагоняя..."А. А. Фет "Мама! Глянь-ка из окошка"А. Н. Апухтин "Ризой белою, пушистой"Л. А. Мей "Двойным зеленым строем..."С. А. Есенин "Пороша" *А. С. Пушкин "Зимняя дорога" *С. А. Есенин "Поет зима - аукает" *И. А. Бунин "Метель"С. Д. Дрожжин "Снег летает и сверкает..."С. А. Есенин "Берёза" *Н. А. Некрасов "Мороз-воевода" *А. С. Пушкин "Зима!.. Крестьянин, торжествуя..."Н. А. Некрасов "Мужичок с ноготок" *А. С. Пушкин "Встаёт заря во мгле холодной..."А. А. Блок "Ветхая избушка" *К. Д. Бальмонт "Снежинка"А. С. Пушкин "Зимнее утро" *И. З. Суриков "Зима" *Ф. И. Тютчев "Чародейкою Зимою..." *А. А. Фет "Чудная картина..."С. Есенин "Зима. Вот уж осень улетела"В.Я. Брюсов "Первый снег" *А. Фет "Скрип шагов вдоль улиц белых"И. Никитин "Зимняя ночь в деревне" *И. Бунин "Крещенская ночь" *И. Бунин "Родина" *Б. Пастернак "Зимняя ночь" *Э.А. Асадов "Зимняя сказка"
4,5(49 оценок)
Открыть все ответы
Ответ:
1Данил111
1Данил111
26.12.2021

часта я пытаюся ў сябе: як мы сустрэліся і чаму?

памятаю, яшчэ калі вучылася ў школе, мне неяк не па-дзіцячы хацелася смутку, таямнічага, незвычайнага лёсу. прайшлі гады - я спазнала смутак і зразумела, што навучыцца смутку нельга, як нельга навучыцца і радасці. на ўсё свой час. яшчэ я цяпер, што з і душа цішэе, лагаднее, супакойваецца, але не засынае: яна, як і раней, шукае радасці, толькі ведае ўжо, што хоча іменна яе. вось чаму я думаю, што пасталелы чалавек большы рамантык, чым ён быў у раннім юнацтве. і калі я зразумела гэта, я сустрэла цябе. раней бы мы не сустрэліся, бо не зразумелі б адно аднаго.

памятаеш нашу першую сустрэчу?

тою раніцай я заходзіла да сваіх знаёмых па апельсіны: яны недзе дастаюць іх, сказалі, што могуць дастаць і мне. а я падумала, што добра будзе занесці іх лёльцы, сестрыной дачушцы: ты ведаеш, малой не вельмі соладка жывецца. сястра даўно не ладзіць з мужам, усё не можа дараваць яму нейкія мужчынскія грахі - яны часта сварацца, а малое бегае ад бацькі да маці, не , да каго хінуцца. а дзяўчынцы пяць год, і яна такая слаўная.

той раніцай, памятаю, ішла я паўз кінатэатр. памятаю, як пад ягоным дахам, недзе там, за шэрымі калонамі, заўзята чырыкалі вераб'і, унізе, ля ўвахода, прыбіральшчыца шчыравала з дзеркачом, а на сцяне, над ёю, ружова білася, то святлеючы, то робячыся гусцей, трапяткая сонечная плямка. і ўедліва-церпка пахла пылам. я люблю, калі пахне пылам, а ў тую вясновую раніцу вуліца пахла яшчэ і свежымі булкамі, і духмянай кавай, і цвярозлівым халадком маладой зялёнай лістоты. я паціху ішла сабе тратуарам і ўглядалася ў абліччы нячастых прахожых. ты ведаеш, ты, можа, прыкмячаў гэта сцішанае, смужліва-мройнае ззянне, што бывае вясной на тварах у людзей, на тварах, ледзь кранутых першым загарам? такое яшчэ можна заўважыць, зазірнуўшы чалавеку ў твар, калі на вуліцы ціхі і цёплы дождж. а ты заўважаў, што ў дождж хораша і лёгка думаецца, а на душы бывае так светла і ясна?

у тую раніцу ты быў такі спакойны, стомлена-ціхі нейкі, усмешлівы і лагодны. і ты так смешна і па-дзіцячы лёгка тады гаварыў. памятаеш, калі я рассыпала на рагу вуліцы апельсіны і ты адкуль нахапіўся іх падбіраць?

усё нібы ў тую раніцу спрыяла таму, каб мы сустрэліся з табою.

а якая была тады вясна! дзе толькі не былі мы з табою тою вясной! у дождж да позняй ночы праседжвалі мы ў скверах, накрыўшыся тваім пінжаком, і, памятаеш, колькі разоў пачыналі думаць пра тое, каб некуды з'ехаць, далёка-далёка, у таямнічыя нікому не даступныя мясціны. што за жаданні былі ў нас, няўжо каханню трэба, каб былі толькі яно і цэлы свет? мы куплялі на вакзале білеты ўсё роўна на які цягнік - і колькі незнаёмых вёсак, рэчак, лясоў і палян неспадзявана адкрылі мы так для сябе. а кінатэатры на ўскраінах горада - старыя, са скрыпучымі лаўкамі, з вышараванай нагамі, выбітай да ямак падлогай? а сеансы, на якіх ад суседа па лаўцы часам нясцерпна пахла гарэлкай, у час якіх ірвалася лента і рабілася цёмна, хоць выкалі вока, і тады ў зале ўсчыналіся свіст, крык, не вельмі далікатныя жарты. ніхто не ведаў там нічога пра нас, і гэта было прыемна, як, мусіць, прыемна было якому-небудзь прынцу са старога рамана, пераапранутаму жабраком.

а потым у нас пачаліся нелады. ты як бы помсціў за нешта мне, як бы знарок стараўся абразіць мяне - які ты быў жорсткі і ў той жа час нейкі разгублены ў сваёй халоднай зласлівасці. мне было з табою так цяжка. навошта ты рабіў гэтак?

толькі пазней я здагадалася, што ты раўнаваў мяне, што ты баяўся мяне страціць. і тады, зразумеўшы, я даравала табе ўсё.

гэта было ўжо летам, пасля таго як я паехала з нашага горада, сказаўшы, што мы надакучылі адно аднаму, што нам трэба адпачыць, пабыць на адзіноце, разабрацца ў сваіх пачуццях.

я паехала тады да цёткі, у ціхі і зялёны гарадок - былы абласны цэнтр. мне якраз і трэба было гэта - цішыня, вузкія вуліцы, гаршкі з кветкамі, падвешаныя да ліхтарных слупоў, санлівыя жанчыны ў кіёсках з газетамі. усё проста, зразумела і трошкі сумна. і ніхто не здзівіўся б, каб аднойчы на вуліцы паявіліся хоць бы козы.

у тым горадзе ёсць рака, а ў яе за , ля невялікай вёскі, упадае, выліваючыся ў тры ручвы, неглыбокая халодная рэчка. над правым ручвом - пясчаны бераг, парослы лазой, за ім - гара з шатрыстымі цёмнымі соснамі.

кожны дзень я хадзіла на тую рэчку купацца.

ляжыш на беразе - трымціць, снуецца ў шырокіх ручвах вада, бялеюць на рачных астраўках валуны, сіняя тамлівая смуга вісіць над вадою там, дзе робіць паварот рака, дзе пад гарой насыпанага самазваламі пяску ракоча пад'ёмнік, грузячы баржы. хлапчукі з берага ловяць і рыбу. у полудзень заходзяць у рэчку каровы, стаяць у вадзе, махаючы хвастамі, - плыве, пялёхкае рака, і паволі плыве час, цягучы, як звон конікаў у вушах. 

хороший ответ0жалоба ответить
4,6(34 оценок)
Ответ:
Nekop34
Nekop34
26.12.2021
В сказе говорится о мастере Даниле, который хотел сделать камень "живым",но у него ничего не выходит, изделие остаётся мёртвым. Данила услышал легенду о каменном цветке хозяйки Медной горы, кто это увидит, познает настоящую красоту камня. Недолго думая, мастер отправился в к Хозяйке, она показала ему каменный цветок, но за это Данила остался у Хозяйки работать горным мастером.

Отзыв: Произведение замечательное, по-моему, это одно из самых лучших сказов Бажова, он написан совершенно неповторимым языком. Описание богатств хозяйки Медной горы заставляет явственно представлять всю картину. Замечательный сказ!:)

Мне больше всего понравился момент, когда Данила попадает в зал из самоцветных камней, посередине которого растёт прекрасный каменный цветок. Этот фрагмент мне понравился своей яркостью, красивым описанием. и тем. что я сама увлекаюсь собиранием камней.

В нем рассказывается о мастере Даниле который хочет сделать камень живым. Но он не может это сделать и камень остается мертвым. Данила узнав о хозяйке медной горы идет сразу к ней не раздумавыя. Что бы она показала ему каменный цветок. Но за это он остался у нее работать.

Отзыв: произведение замечательно я его перечитывал переслушивал не один раз .

Описание леса хозяйки горы зачаровывает.
4,5(45 оценок)
Это интересно:
Новые ответы от MOGZ: Литература
logo
Вход Регистрация
Что ты хочешь узнать?
Спроси Mozg
Открыть лучший ответ