Эпизод является завязкой, так как здесь представлено начало конфликта - скандал, в который вовлечены золотых дел мастер и собака. Очумелов подходит, чтобы разобраться
В эпизоде можно выделить завязку (-Так ты кусаться, окаянный?), развитие действия (Слышен собачий визг), кульминацию (Ужо я сорву с тебя, шельма!"), развязку (По какому это случаю тут?). С данной композиции эпизода автор хочет донести мысль о странном положении дел, когда в роли обиженного оказывается человек, который гордится своим окровавленным пальцем и хочет иметь выгоду от этого обстоятельства. Поэтому в кульминации слова: самый палец имеет вид знамения победы...
Объяснение:
Майқы би Төбейұлы 1105-1225 жылдар шамасында ғұмыр кешкен қазақ халқының төбе биі болған. «Түгел сөздің түбі бір, түп атасы майқы би» дейтін қанатты сөз арқылы атадан балаға таралып келе жатқан Майқы би бабамыз түйінді даналы сөздің де, би біткеннің де көш басшысы болса керек. Тарихи деректерге қарағанда, ол бір ғана емес бүкіл түркі тұқымдас халықтардың бас биі болғанға ұқсайды. Сондықтан да оны түрік тұқымдас елдер әсіресе татар башқұрт қарақалпақ өзбек халықтары бас биіміз деп санаған.
Ежелгі шежіре бойынша екі Майқы би болған тәрізді. Белгілі жазушы Балғабек қыдырбек ұлы бұл жөнінде былыай жазады «Артына өлтірмейтін сөз қалдырған-сол 12 ғасырда өмір сүрген Майқы ма? Көне көздерден ата баба, жеті пұстыдан қалған шежірелерге келсек өазаақта екі Майқы болғаны байқалады. Оны екіншісі осы мақаланың авторының өзімен санағанда 41 атасы, яғни Шыңғыс заманындағы билік құрған Майқы. Егер біздің қолымыздағы атадан балаға мұра болып, дүниедегі ең ардақты құжаттай құрметтеліп рыжатталып келе жатқан әулет шежіресін тілге тиек етер болсақ 12 ғасырда жасаған Майқы өзін ұлы жүз санайтын біраз қазақтың атасы. Жалманбет ақ үйсін, жарықшақ қара үйсін, түркештің сары үйсін әкесі, Бәйдібектің атасы.
Ақ ұлы Майқы іштен бір аяғы кем туғанда, ақсап жүретін адам болған. Туа кембағал адамға төрт мүшесінің бірі кемістіктен майып аты берілген. Кейін қатарынан асып туған басында бағы, астында тағы бар, яғни шыңғыс ханның оң тізесін басқан адамды қазақта Майып деп атауға аузы бармай, бұрын өткен, аяқтыға жол ауыздыға сөз бермеген, қаусырма жақ, қызыл тілге келгенде алдына жан салмаған – осы Майыптың 18 бабасы – Майқының атымен атап кеткен. Демек, 12 ғасырда жасаған Майқы (Майып) мансап иесі бірақ, сөз иесі емес. Бұдан, әрине, Майқының қазақ халқының алдында өткен еңбегі, мансапты дулы- бас уәзір болғандығын жоққа шығаруға болмас. Ал артына ел аузында сөз қалдырған ел билеген көсем, басына сөз асырмаған Майқы мән баласы. «Арғы атам Абыл, Қайыр, Бақ, Таң, Пәр, Мән» деп жамбыл жырлаған Абыл, Қайыр, Бақ, Таң Пар мән- міне, бұлар Майқының аталары – Жамбылдың да бабалары.
Майқы жастайынан ақсақ болды. Сондықтан да болар Майқы атанғаны және оның 18-атасының да есімі Майқы болған. Шыңғыс ханның замандасы әрі кеңесшісі. Ел оны ең беделді адам, әулиедеп те атаған, себебі, ол ел тағдыры мен оқиғаларды болжай білген. Шыңғысханның ұлы Батысқа жорыққа аттанған кезде әскерінің оң қанатын сеніп тапсыратын болған. Абай Майқы биді 12 бидің санатына қосқан, сонымен бірге ол 1206 жылы Шыңғыс хан моңғолдардың ханы болып сайланған кезде құттықтауға барған 12 ханның бірі көрінеді.
Аңыздар бойынша, ноғайлықтар көшіп, Орманбет би қайтыс болған соң, Майқы би қазақтарды үш жүзге бөлген екен. "Жүз" деген сөз араб тілінен аударғанда "бөлім" деген мағынаны білдіреді. Үйсіндерді "Ұлы жүз", Қабанүлы Болатқажы бастаған бөлікті "Орта жүз", Алшын бастаған бөлікті "Кіші жүз" деп атады. Ноғай хандарының бірі — Ахметті (Алаша хан) үш жүздің ханы етіп сайлады. Бұл бірлестікке барлық 40 рудың өкілдері енген және әр бөлімге айырма белгісі берілді. Сірө, "Кіші жүзді найза беріп жауға қой, Орта жүзді калам беріп дауға қой, Ұлы жүзді таяқ беріп малға қой" деген мәтел сол кезде шықса керек. Сондай-ақ, барлық 40 рудың өкілдеріне де өзіндік айырма белгілері берілген. Үйсіндерге — "жалау", арғындарға — "көз"... Олар (таңбалар) тасқа қашалып салынды. Бұл тастар тарихта "Майқы таңбасы" (Майқы белгілері) немесе "Нұра таңбасы" (Нүра белгілері) деген атпен қалды. Мүның соңғысы жердің атауына байланысты қойылған. Оның көп баласы болған.
Майқы би жүздер арасында болып жататын қызу айтыс-тартыстар мен дау-дамайларға да қатысып жүрген. Ол әрқашан халықтың шешендік сөздері мен мақал-мәтелдеріне сүйене сөйлеген. Ол халық бірлігін бәрінен де жоғары қойған. "Бірліксіз — тірлік жоқ" деген аталы сөз де Майқы бидің аузынан шыққан. Майқы бидің пікірінше, мемлекеттік бірлестіктер халықтың салт-дәстүрі мен әдет-ғұрпы бойынша басқарылуы тиіс. Ұмыт болған дәстүрлердің де өзіндік мән-мағынасы бар. Оны қазақтар ғана емес, татарлар, башқұрттар, қарақалпақтар, өзбектер де өз биіміз деп есептеген. "Түгел сөздің түбі бір, түп атасы — Майқы би" деген нақыл бар. Майқы би ұзақ ғұмыр сүріп, 120 жасында қайтыс болған.
Биография Константина Симонова
Константин Михайлович Симонов (Кирилл Михайлович Симонов)(1915 – 1979) – известный советский писатель, общественный деятель, военный корреспондент, лауреат Ленинской и Сталинских премий, Герой Социалистического Труда.
Ранние годы
Родился Константин 15 (28) ноября 1915 года в Петрограде. Но первые годы жизни Симонов прожил в Саратове, Рязани. Родителями был назван Кириллом, но затем изменил свое имя и взял псевдоним – Константин Симонов. Воспитывался отчимом, который был военным специалистом и преподавал в военных училищах.
Обучение
Если рассматривать краткую биографию Симонова, важно отметить, что после окончания семи лет школы писатель обучался специальности токаря. Затем же в жизни Константина Симонова в 1931 году произошел переезд в Москву, после чего он работал на заводе до 1935 года.
Примерно в то же время были написаны первые стихотворения Симонова, а напечатали его произведения впервые в 1936 году.
После получения высшего образования в Литературном институте имени Горького (1938) и окончания аспирантуры, оправился на фронт в Монголию.
Творчество и военная карьераВ 1940 году была написана первая пьеса Симонова «История одной любви», а в 1941 году – вторая – «Парень из нашего города».
Обучался Константин Симонов на курсах военных корреспондентов, затем, с началом войны, писал для газет «Боевое знамя», «Красная звезда». За всю жизнь Константин Михайлович Симонов получил несколько военных званий, самым высоким из которых стало звание полковника, присвоенное писателю уже после окончания войны.
Одними из известных военных произведений Симонова стали: «Жди меня», «Война», «Русские люди». После войны в биографии Константина Симонова наступил период командировок: он ездил в США, Японию, Китай, два года жил в Ташкенте. Работал главным редактором «Литературной газеты», журнала «Новый мир», входил в состав Союза писателей. По многим произведениям Симонова были сняты фильмы.
Смерть и наследие
Умер писатель 28 августа 1979 года в Москве, а прах его был развеян, согласно завещанию, над Буйничским полем (Белоруссия). Его именем названы улицы в Москве и Могилеве, Волгограде, Казани, Кривом Роге и Краснодарском крае. Также в его честь названа библиотека в Москве, установлены мемориальные доски в Рязани и Москве, названы его именем теплоход и астероид.