Пачаць сваю работу хочацца з радкоў твора Змітрака Бядулі «Зямля», у якіх пісьменнік гаворыць: «Зямля! Маці наша!.. Усе мы дзеці твае: і расліна, і жывёла, і чалавек». Сапраўды, Зямля — наш агульны зялёны дом. I трэба, каб усім у гэтым доме было ўтульна. Каб падтрымліваць парадак у нашым доме, мы прыкладаем намаганні: мыем посуд, прыбіраем у пакоі, выносім смецце. Зямля таксама патрабуе нашага клопату. Але, на жаль, усё часцей людзі адносяцца да прыроды па-спажывецку. Яны карыстаюцца яе багаццем, пры гэтым, як у творы А.Жука «Стары бабёр», не пакідаюць пасля сябе «ні прысадаў, ні травы, ні самое ракі». Людзі не разумеюць, што пазбаўляюць жылля звяроў. Або ў творы І.Пташнікава «Алені». Герой твора Язэп без шкадавання забівае аленя. Калі мы жывём у агульным доме, то трэба падтрымліваць добрасуседскія адносіны з усімі іншымі жыхарамі. Чалавек павінен быць гаспадаром і клапаціцца пра «братоў нашых меншых». Тое ж самае і з раслінамі. У вершы П. Панчанкі «Сармацкае кадзіла» паэта хвалюе тое, што Мы «ад зялёнай адракаемся радні». Знікаюць расліны, а тыя, што засталіся, амаль усе ў Чырвонай кнізе. Паветра, вада, зямля — усё забруджваецца. А гэта ўжо пагроза чалавеку. Мы павінны абараніць прыроду ад бяздушша і спажывецкіх адносін. Неабходна адказна ставіцца да ўсяго навакольнага, зрабіць кожны куточак зямлі прыгажэйшым. I тады не толькі мы, але і будучыя пакаленні змогуць пачуць бусліны клёкат і спеў жаўрука, пабываць на квітнеючым лузе і пясчаным беразе, пачуць шум бору і шапаценне калосся на ніве. Тады зямля будзе сапраўдным зялёным домам.
Слабого здоровья, немолодая, мнительная… Заботливая мать. Облизала волчат перед уходом. Думала о том, как бы дома никто не обидел ее волчат. -Какие трудности были в ее жизни? ( Возраст, плохое здоровье, утрата чутья, невозможность охотиться на крупную дичь, страх за волчат, постоянное чувство голода) -Какой была главная забота волчихи? (Прокормить своих детей и не попасться человеку ) Автор сочувствует волчихе, сопереживает, жалеет ее. Он говорит о ней, как о человеке: «приходилось кушать». Пугливая (испугалась лая собаки и схватила, что первое попалось в зубы). Не съела щенка, от него сильно пахло псиной, Тощий живот. Грызла сухую лошадиную кость, воображая, что это ягненок. . Вспоминала запах ягнят и молока. Умная (обогнала щенка, чтоб тот снова не помешал ей охотиться) Приучала детей к охоте, давая поиграть со щенком.
Написав рассказ « Белолобый » А. П. Чехов сумел проникнуть в чувства и мысли волчихи. Он учит нас понимать животных, понимать окружающий мир. Чехов «очеловечивает» (волчица думает, рассуждает) животных, чтобы показать нам, что жестокость волчицы вынужденная. Тема этого произведения – эпизод жизни щенка Белолобого. Этим рассказом автор поднимает проблему – глупый, наивный, беззаботный щенок положительно повлиял на волчиху, которая по сути своей является хищницей. Идеей автор хотел показать нам, что даже у волчицы, могут проявиться добрые чувства, подавляющие инстинкты хищника. Пафос рассказа драматический. В композиции повествуется история, произошедшая между щенком и волчихой. О том, как волчиха, измученная голодом, залезла в хлев сторожа Игната, с надеждой утащить оттуда ягненка. Но второпях, вместо ягненка схватила щенка Белолобого. Конфликт скрытый: происходит внутренняя борьба в душе у волчихи – съесть или не съесть щенка. С одной стороны она могла бы съесть его и накормить своих голодных волчат, а с другой – она была в первую очередь мать. И Белолобый хоть и был щенком, но для волчихи он был детенышем. В прологе автор подробно рассказывает о волчихе, о том, что она была не молодой, заботливой матерью, слабой здоровьем, поэтому ей сложно было добывать еду для себя и волчат. В экспозиции волчиха, из-за вынужденных обстоятельств, чтобы накормить себя и своих детей, залезла в хлев за ягненком. Развитие действий происходит, когда волчиха узнала, что утащила щенка, а не ягненка, то оставила его и побежала прочь. Белолобый же увязался за ней и бежал до самого дома, где были ее волчата. Сначала он начал лаять на них, но потом подружился, и они начали играть. Кульминационный момент: волчиха все-таки решила съесть щенка. Но когда она подошла к нему, тот лизнул ее в морду, тогда она не смогла сделать этого и ушла. А щенок вернулся домой. В эпилоге волчиха опять отправилась на охоту и наведалась в тот же хлев, но щенок своим лаем поднял шум, тем самым помешал ей утащить ягнят. Когда сторож Игнат вышел с ружьем на крыльцо, перепуганная волчиха была уже далеко. В итоге сторож подумал, что это Белолобый опять разворошил крышу, чтобы пойти гулять и наказал щенка, больно оттрепав за уши.
Сапраўды, Зямля — наш агульны зялёны дом. I трэба, каб усім у гэтым доме было ўтульна. Каб падтрымліваць парадак у нашым доме, мы прыкладаем намаганні: мыем посуд, прыбіраем у пакоі, выносім смецце. Зямля таксама патрабуе нашага клопату. Але, на жаль, усё часцей людзі адносяцца да прыроды па-спажывецку. Яны карыстаюцца яе багаццем, пры гэтым, як у творы А.Жука «Стары бабёр», не пакідаюць пасля сябе «ні прысадаў, ні травы, ні самое ракі». Людзі не разумеюць, што пазбаўляюць жылля звяроў. Або ў творы І.Пташнікава «Алені». Герой твора Язэп без шкадавання забівае аленя.
Калі мы жывём у агульным доме, то трэба падтрымліваць добрасуседскія адносіны з усімі іншымі жыхарамі.
Чалавек павінен быць гаспадаром і клапаціцца пра «братоў нашых меншых».
Тое ж самае і з раслінамі. У вершы П. Панчанкі «Сармацкае кадзіла» паэта хвалюе тое, што Мы «ад зялёнай адракаемся радні».
Знікаюць расліны, а тыя, што засталіся, амаль усе ў Чырвонай кнізе.
Паветра, вада, зямля — усё забруджваецца. А гэта ўжо пагроза чалавеку.
Мы павінны абараніць прыроду ад бяздушша і спажывецкіх адносін. Неабходна адказна ставіцца да ўсяго навакольнага, зрабіць кожны куточак зямлі прыгажэйшым. I тады не толькі мы, але і будучыя пакаленні змогуць пачуць бусліны клёкат і спеў жаўрука, пабываць на квітнеючым лузе і пясчаным беразе, пачуць шум бору і шапаценне калосся на ніве.
Тады зямля будзе сапраўдным зялёным домам.