ответ . XVIII-XX ғасырлардың бас кезінде қазақтардың арасында жүзге және ру-тайпаларға бөліну одан әрі жалғаса берді. Қазақ халқы үш жүзден тұрды. Олар - Кіші жүз, Орта жүз және Ұлы жүз. Әр жүз бірнеше руға бөлінді, ал рулар өз кезегінде қыруар көп рулық аталықтарды біріктірді. Мұның өзі ру халқы санының өсе түсуіне байланысты болды. Қазақтардың көшпелі өмір салтының өзі де осыны қажет етті. Әр жүздің айқын белгіленген өз аумағы болды. Мәселен, Ұлы жүз қазақтары ежелгі дәстүр бойынша Қазақстанның Оңтүстік-шығыс және Оңтүстік аймақтарын мекендеді. Орта жүздің үлесін Орталық, Солтүстік және Солтүстік-шығыс Қазақстанның өңірлерін құрады. Ал Кіші жүз бүкіл Батыс Қазақстан аумағында көшіп-қонып жүрді.
Діни конфессия, мәдени-тұрмыстық қатынастар жағынан қазақтарда айта қаларлық аймақтық айырмашылықтар да, тілдік диалектілер де болған жоқ. XVIII ғасырдың аяқ кезінде қазақ халқының жалпы саны шамамен 2,5 миллион адамға жуық болған. 1897 жылы Ресей империясында Жалпыға бірдей алғашқы халық санағы жүргізілді. Оның деректеріне қарағанда, сол кезде Қазақстанда тұратын қазақтардың саны 3,4 миллион адамға жуықтаған. Дала халқының түгелдей дерлік басым көпшілігі ауылдық жерлерде тұрды. Қалаларда тұратын қазақтардың саны небары 1,1 пайыздан асқан жоқ. Жаңа заманда қазақтардың едәуір бөлігі Қытайдың, Ресейдің, Монғолияның, Ауғанстанның және Орта Азия мемлекеттерінің аумақтарында тұрып жатты.
Хандар
Қазақстанның аумағын Шыңғысхан бастаған монғолдар қолы жаулап алғаннан кейін хан тағына Шыңғысханның ұрпақтары болып табылатын төре тұқымынан таралғандар ғана отыра алатын еді. Сөйтіп Шыңғысхан ұрпақтары Қазақстанды 600 жыл бойы билеп-төстеп келді. Қазақ қоғамының ең жоғары билеушісі үлкен ханмен қатар әр жүздің өз ханы болды, кейде бір жүздің өзін екі немесе одан да көп билеуші басқарды. Атап айтқанда, патша үкіметі әр жүздің өзінде бірнеше билеуші болғанын қалады. Соның өзінде ең осал билеушіге әдейі қолдау көрсетумен келді. Ондағы көздеген қитұрқы мақсаты оларды ел басқара алмайды деп көшпелі жұрттың көз алдында масқара ету болатын.
Хан тағына отыратын адамды сұлтандар қатарынан сайлаудың өзіндік ерекше тәртібі болды. Ол үшін құрылтай жиналысы шақырылатын. Оған сұлтандар , билер, батырлар және рубасылары жиналатын. Хан сайланатын сұлтанды ақ киізге отырғызып, жоғары көтеру арқылы ұлықтайтын. Ұлықтау рәсімін халықтың ең таңдаулы деген беделді өкілдері жүзеге асыратын. Олар ақ киізге отырғызылған ханды бүкіл жиналған халықты аралатып, жоғары көтерген бойы алып өтетін. Содан соң ұлықтау рәсімі аяқталған бойда әлгі ақ киіз ту-талақай тілгіленіп, құрылтайға қатысқан жұртқа ұсақ кесінділер түрінде, қасиетті естелік тәбәрік ретінде үлестіріліп жіберілетін. Олар сонымен қатар ханның меншігіндеп бүкіл малды ханталапай етіп бөліп әкететін. Бүл әдеттің мәнісі хан бұдан былай халықтың есебінен күн көреді дегенді білдіретін. Хан халық алдында елді дұрыс басқаруға, шиеленісті айтыс-тартысқа толы алтыбақан алауыздыққа жол бермеуге, әділет пен адалдықтың салтанат құратынына ант беретін болған.
Хан билігі Кіші жүз бен Орта жүзде 1822—1824 жылдарға дейін жүргізіліп келді. Астрахан губерниясындағы Ішкі Ордада хан билігі 1845 жылы ғана жойылды. Ұлт-азаттық көтерілістері болған жылдарда қазақтар тарапынан хан билігін қайта орнатуды көксеген әрекеттер болып жатты. Қалыптасқан дәстүр бойынша, қазақ хандары Түркістан қаласындағы Қожа Ахмет Йасауи мешітінің кесенесіне жерленетін. XVIII ғасырдағы ең айбынды хандар: Тәукехан, Абылай хан және Әбілқайыр хан, ал XIX ғасырдағы ең күшті хан — Кенесары Қасымулы болды.
1480-й год считается годом окончания зависимости Руси от Золотой Орды.
В XV веке русский купец Афанасий Никитин побывал в Индии.
В 1721 году Петр I принял титул императора, и Россия стала называться Российской Империей.
В 1380 году состоялась Куликовская битва.
В 988 году на Руси приняли новую веру - христианство.
Москва была основана в 1147 году.
В XII веке многие русские земли попали под власть монголо-татар.
7 сентября 1812 года недалеко от Москвы, у деревни Бородино русская армия дала сражение французам
Объяснение:
Краткая редакция состоит из следующих правовых текстов:
Правда Ярослава, 1016 (большинство ученых) или 1030-е гг. (С. В. Юшков, М. Н. Тихомиров)(ст. 1-18);Правда Ярославичей (Изяслава, Всеволода, Святослава, младший из трех князей Всеволод назван перед средним Святославом), не имеет точной даты (ст. 19-41);Покон вирный — определение порядка кормления вирников (княжеских слуг, сборщиков виры), 1020-е или 1030-е гг. (ст. 42);Урок мостникам — регулирование оплаты труда мостников — строителей мостовых, или, согласно некоторым версиям, строителей мостов — 1020-е или 1030-е гг. (ст. 43).Краткая редакция состоит из 43 статей. Первая её часть, наиболее древняя, отмечает сохранение обычая кровной мести, отсутствие чёткой дифференциации размеров судебных штрафов в зависимости от социального статуса потерпевшего. Вторая часть (ст. 19-43) отражает дальнейший процесс развития правовых отношений: включает повышенные штрафы за убийство привилегированных слоев общества.
По мнению А.П.Толочко, Краткая редакция является фальсификатом, выполненным в Новгороде в XV веке на основе Пространной редакции в рамках описания т.н. "Ярославлих грамот" - мнимых договоров князя Ярослава Мудрого с новгородцами[2].
Пространная редакция состоит из двух частей — Устава Ярослава Владимировича и Устава Владимира Всеволодовича Мономаха, входивших в Краткую Правду с позднейшими изменениями и дополнениями, принятыми во время киевского княжения Владимира Мономаха. По другой версии к Уставу Владимира Мономаха можно отнести только ст. 53, содержащую упоминание князя. Пространная Правда была составлена в XII в. В дальнейшем с XIII в. Русская Правда использовалась в Новгороде в церковном суде по светским делам (Я. Н. Щапов). Число статей — около 121. Пространная редакция отражала дальнейшую социальную дифференциацию, привилегии землевладельцев, зависимое положение смердов, закупов, холопов. Пространная Правда свидетельствовала о процессе дальнейшего развития княжеского и боярского землевладения, уделяется много внимания охране прав собственности на землю и другое имущество. В связи с развитием товарно-денежных отношений и необходимостью их правового регулирования Пространная Правда определяла порядок заключения ряда договоров, а также передачу имущества по наследству.
Сокращенная редакция относится к значительно более позднему периоду. По А. А. Зимину составлена в XVI — начале XVII в. как сокращение Пространной и попытка при её к действовавшему праву путём исключения устаревших норм. По М. Н. Тихомирову, сложилась в конце XV в. в Московском княжестве после присоединения к нему в 1472 году территории Великой Перми, где и была написана, что нашло своё отражение в денежном счёте; восходит к тексту такому же древнему как и другие две редакции. Число статей — 50.