Габдулла Тукай - Яңа милли шигърияткә нигез салучы, гражданлык, милләт һәм реализмга байракны югары күтәргән. Көнчыгыш, шулай ук рус-Европа әдәбиятларының милли чыганакларына һәм тере халык авыз иҗаты чишмәләренә таянып, күп гасырлык идея-эстетик традицияләрен дәвам итеп һәм үстереп, ул татар телендә генә түгел, ә башка төрки телле шагыйрь һәм язучылар арасында да үсеп килүче шигъри мәктәп булдырды. "Тукай поэзиясе, - дип яза Көнчыгышны өйрәнүче и.с. Брагинский,-беренче, революцион-демократик юнәлеш, татар мәдәнияте масштабында гына түгел, ә күбрәк Урта Азия халыклары мәдәнияте өчен дә байрак була
Потому что Андрей изначально был другой, нежели Остап или другие казаки.
У него была другая натура, другой характер.
Он был романтичным, даже немного нежным для того времени.
И не желал признавать того, что должен ввязываться в "чужую" войну, т. е. буквально: поляка не сделала ему ничего плохого, более того, она стала идеалом для его романтической натуры, и он не понимал, почему в таком случае должен воевать против Польши, и косвенно против нее.
В те времена долг пересиливал зачастую чувства - вспомните начало, когда Тарас, не обращая внимания на плач старой матери, забирает сыновей на Сечь. Т. о. , его поступка не понял бы никто, ему оставалось либо забыть полячку, чего он не смог сделать, либо окончательно перейти на сторону к врагу. В то же время Андрей осознает себя предателем, поэтому не сопротивляется, когда старый Бульба казнил его.