Объяснение:
Русский фольклор – это произведения русского народного творчества, культурное наследие, которое передавалось через поколения «из уст в уста». Фольклорные произведения не принадлежали конкретному сочинителю, сам русский народ был и автором, и исполнителем разнообразных песен, танцев, легенд, сказок, былин, пословиц, заговоров, частушек и преданий. Все они имели общерусские черты, и в тоже время могли отличаться своими региональными особенностями.
Фольклору принадлежит звание древнейшего явления художественной культуры. Он зародился еще до появления письменности и был тесно связан с трудовой деятельностью и бытом русского народа. Произведения народного творчества колоритно отражали духовное развитие общества, его мировоззрение и религиозные традиции.
Важнейшую роль играл фольклор в общественной жизни Древней Руси. Особенно был развит обрядовый фольклор, который отражал в себе языческие верования. К этому виду фольклора относились календарные праздники, семейные обычаи, магические ритуальные песни, заговоры, хороводы и т.д.
Қорқыт ата – түркі халықтарына ортақ ұлы ойшыл, жырау, қобызшы. Қорқыт сөзін "Хорқұт" сөзінен шыққан. "Хор" деген көне түркі тіліндегі "Өр" деген сөз, "Һор" деп те айтылған. Ал, "құт", ол кәдімгі "құт", "береке", "игілік" деген сөз. Демек Қорқұт сөзі "жоғарыдан келген құт" деген мағынада. Бірақ қазақ тілінде ол Қорқыт болып, кейін осы атаудан талай аңыз-ертегілер туған.[1]
Қорқыт ата өмірде ізі, артында әдеби-музыка мұрасы қалған тарихи тұлға ретінде белгілі. Қорқыт атаның өмір сүрген кезеңі туралы ғылымда әр түрлі болжамдар қалыптасқан. Алайда зерттеулердің көпшілігі Қорқыт ата Сырдария бойында өмір сүрген оғыз-қыпшақ тайпалық бірлестігінде 10 ғасырдың басында дүниеге келген деген тұжырымға саяды. Рашид әд-Дин “Жамиғ Ат-Тауарих” атты тарихи шежіресінде Қорқыт Атаны қайы тайпасынан шыққан десе, Әбілғазының “Түрік шежіресінде” оның тегі баят екендігі, оғыздардың елбегі болып, 95 жасқа келіп қайтыс болғандығы айтылады. Сыр жағасына жақын жерде Қорқыт атаның зираты болғанын Ә.Диваев, т.б. ғалымдар өз еңбектерінде атап өтеді. Ә.Қоңыратбаевтың зерттеулерінде Қорқыт ата 11 ғасырдың басында дүниеден өткен делінсе, Ә.Марғұланның еңбектерінде ол 7 – 8 ғасыр аралығында өмір сүрді деген пікір айтылады. Қазақ философиясы тарихында Қорқыт ата– ел бірлігін нығайтқан кемеңгер қайраткер, түркі дүниетанымының негізін жасаған ғұлама ойшыл, әлемдік ақыл-ой мәдениетінде өзіндік орны бар философ-гуманист ретінде көрінеді. Қорқыт Ата жайындағы аңыздардан оның бойындағы үш түрлі өнер ерекше айқындалады. Біріншіден, ол оғыз-қыпшақ ұлысынан шыққан айтулы бақсы, абыз. Екіншіден – күйші, қобыз сарынын алғаш туындатушы өнерпаз. Үшіншіден – әйгілі жырау, оның жырлары оғыз-қыпшақ өмірін бейнелеген әдеби-тарихи мұра. Түркі халықтарының фольклорындағы Қорқыт ата туралы аңыз әңгімелердің бірі оның туылуына байланысты.
Қорқыт - түркілердің оғыз ұлысынан шыққан асқан сәуегей, бақсы, күйшілік, жыршылық өнерлерінің атасы болып табылады.[2]
Произведение Тургенева "Перпелка" показывает жизнь мальчика в охотничьей семье.
Главный герой это парень возрастом 12 лет. Он первый раз, вместе с отцом, пошел с ружьем на охоту. Когда они сидели в засаде, собака вспугнула перепёлку. Она была ранена и собака её поймала и принесла охотникам уже мертвую. Отец рассказал, что у неё были птенцы и она притворилась раненой чтобы отвести охотников от гнезда. Мальчику стало жалко её деток и он решил её похоронить, а сверху поставил крестик. Потому что он не знал, что над животными крестики нельзя ставить. Они животные, а не люди, и крестики им не нужны. А ночью ему снились кошмары. На утро, он решил, что кровь и охота ему не нравится.
Мне кажется этот мальчик слабохарактерным. Этому мальчику больше нравится цветочки с сестрой рвать, а не охотится. А вот если бы ему было голодно, то он бы изменил свое отношение к охоте.
В рассказе Тургенева мне понравилась собака по кличе Трезор. Это старенькая, но хорошая, добрая собака которая умеет становится в стойку и знает разные команды. Мне показалось, что ей нравится охотится.
Автор описывает природу, предметы бытовой жизни сельских охотников, повадки животных. Из описания я узнал (а) новые слова: "ягдаш"-это такая охотничья сумка куда складывают дичь, и "драхва"-это такая птица похожая на индюка.
Рассказ мне не понравился. Я бы так не поступил (а).
Объяснение: