Робот (чех. robot, robota — еріксіз еңбек, rob — құл; чех жазушысы К. Чапек ойлап шығарған сөз, ол алғашқы ұғымында “жұмысқа шебер адам” мағынасында қолданылды) — антро қ (адам тәрізді) әрекеттер, қимылдар жасайтын машина; адам жүрісі мен қимылын еліктететін автоматтандырылған, адам қажетіне еңбек етуге бағытталған, күрделі кұрылғы.[1]
HONDA ASIMO роботы
Робот қоршаған әлеммен әрекеттескен кезде адамның (жануарлардың) қызметтері мен іс-әрекеттерін ішінара немесе толық атқарады. Алғашқы роботтар адамның қозғалысы мен сырт пішінін қайталады. Олар ойын-сауық мақсаттарында пайдаланылды. Қазіргі кезде тұрмыстағы көптеген қызметтерді атқаратын, қадағалайтын, мүгедектер мен сәбилерге көмекші, көңілін аулайтын, т.б. роботтар жасалынды, интеллектуалдық роботтар да пайда бола бастады.
Робот техниканың дамуы барысында адамдарды бір сарынды ауыр жұмыстардан, жоғары радиациялы, жоғары немесе төмен температура жағдайларындағы және адам қатынауы қиын жерлердегі (су астында, ғарышта) жұмыстардан босататын автоматтық құрылғылар мен механизмдер түрінде жасалып, олар үнемі жетілдіріле түсуде. Мұндай құрылғылар мен механизмдер өнеркәсіптік роботтар деп аталады. Өнеркәсіптік роботтар – өндіріс процесінде адамның қозғалу және басқару сияқты іс-әрекеттерін (өндіріс заттарының орнын ауыстыру т.с.с.) және технологиялық құралдардың (айла-тетіктердің) қызметтерін орындайтын автоматтық машина. Адамның қатысуынсыз бір немесе бірнеше технологиялық операцияны, өңделетін бұйымды тиеу мен түсіруді қоса алғанда автоматты түрде орындайтын технологиялық өңдеуші машиналардың, өндірістік машиналардың, тасымалдау және көмекші жабдықтардың жиынтығын робот-техникалық кешен деп атайды. Робот-техникалық кешеннің, әдетте, электрондық есептеу машинасы (ЭЕМ) немесе микроконтроллер негізіндегі бағдарламалық басқару жүйесі болады. Робот-техникалық кешен “адамсыз технологияны” енгізудің негізі болып табылатын икемді өндіріс жүйелерінің бастапқы буыны болып табылады. Робот-техникалық кешенді пайдалану жұмыс күшінің тапшылығы жағдайында өте маңызды.
История написания стихотворения начинается с любви. Созданное в конце января 1901 года оно пронизано ожиданием, предчувствием скорой весны, встречи с любимой. Той серой петербургской зимой поэт был влюблен в Л. Д. Менделееву, дочь своего друга, но виделись они редко. Приличия не позволяли частых свиданий. И только весной, когда семья Менделеевых выезжала на дачу, Блок мог к ним присоединиться.
Вестником скорой весны выступает в стихотворении ветер. Клочок чистого неба, который Блок не видит, но чувствует, что он есть где-то, полон предчувствия перемен, желания увидеть наконец-то чистое небо полное солнца. В лазури нового неба «плакали зимние бури», словно ощущая свой скорый уход.
Ранние стихотворения поэта пропитаны духомсимволизма, чрезвычайно распространенного в XX веке направления в искусстве. Основной признак этого течения – доходящий до отчаяния пессимизм. Это отчетливо слышится в следующих строках: «плакали зимние бури», «плакали струны мои». К концу произведения тоска поэта рассеивается, пробивается лучик надежды («Ветер принес издалёка/Звучные песни твои»).
В стихотворении Блока много недосказанности. Автор хочет очень многое поведать читателю, противоречивые чувства терзают его и не дают ясности. Взять хотя бы следующие образы: «где-то светло и глубоко», «реяли звездные сны» и «робко, темно и глубоко». Такая глубокая тоска символизирует невозможность открыться своей любви. И только робкие жесты и «звездные сны» поэт может позволить себе, чтобы не скомпрометировать любимую.
Силлабо-тоническая система стихосложения в стихотворении компенсирует приблизительные рифмы в первом четверостишии. Рифмы последних двух четверостиший – точные. Автор внезапно вдыхает «светло и глубоко» первые строчки, позабыв о правилах стихосложения, а затем, опомнившись, дописывает последние две строфы. Стихотворение состоит из 3 строф (всего 12 строк). Рифмовка в первом четверостишии отсутствует (белый стих). В последних двух – рифмовка перекрестная. Стихотворный размер: трехстопный дактиль.
В первой и третьей строке каждого четверостишия рифма женская, стопа усечена на один слог. Во второй и четвертой – мужская, стопа усечена на два слога. Чередование женской и мужской рифмы для столь искушенного в стихосложении автора снова наводит на мысли о некой влюбленной женщине, имя которой Любовь Дмитриевна Менделеева. Таким замысловатым случайно или намеренно, в мир пробивается мечта о единении двух сердец.
Свадьба Блока и Менделеевой состоялась в 1903 году, но почти до самой церемонии автор не знал - действительно ли он любим. Ведь их встречи были редки и мимолетны. В их семейной жизни было много трагических моментов, но символ любви-весны остался с Блоком навсегда.
Интернетте бар зат мнда сұраған құрсын