Где-то около Бреста Вдруг вошла к нам в вагон Невеселая песня Военных времен. Шла она по проходу И тиха, и грустна. Сколько было народу - Всех смутила она. Подняла с полок женщин, Растревожила сны, Вспомнив всех не пришедших С той, последней войны. Как беде своей давней, Мы вздыхали ей вслед. И пылали слова в ней, Как июньский рассвет. Песня вновь воскрешала То, что было давно, Что ни старым, ни малым Позабыть не дано. И прощалась поклоном, Затихала вдали... А сердца по вагонам Всё за песнею шли.
ответ:М. Вагдановіча вельмі цікавіла таксама тэма паэта і паэзіі, латаратуры і мастацтва.
Объясн ение:
На яго думку, паэт не можа быць абыякавы да гора, няшчасця народа. Прызванне паэта — служыць свайму народу, «будзіць людзей к свету, праўдзе, брацтву і свабодзе» . Гэту думку аўтар выказаў у апавяданні «Музыка» . Музыка валодаў чароўнай сілай, скрыпка яго не толькі плакала, а і грозна будзіла ад сну, клікала народ на барацьбу. Для песняра-музыкі лепш загінуць, чым здрадзіць свайму народу, прадаць свой талент. Такія ж погляды на мастацтва і паэзію М. Багдановіч выяўляе ў вершах «Ліст да Ластоўскага» і «Песняру» . Паэзія, паводле М. Багдановіча, павінна кранаць чалавечыя душы, вучыць людзей быць чулымі, смелымі, павінна быць зброяй у іх барацьбе за вызваленне:
Трэба з сталі каваць, гартаваць гібкі верш,
Абрабіць яго трэба з цярпеннем.
Як ударыш ты ім, — ёп, як эвон, эаэвініць,