Страна: РоссияРодился: 23 сентября 1908 г.Умер: 8 сентября 1987 г.
Сергей Георгиевич Жемайтис — русский советский писатель и редактор.Родился в городе Николаевск-на-Амуре (Хабаровский край) в семье лесного объездчика. Отец – потомок литовского каторжанина, сосланного на Дальний Восток, мать – потомок двух достаточно известных в России фамилий Гончаровых и Паниных.Более тридцати лет Сергей Георгиевич отдал Дальнему Востоку – Амурская область, Приморский край, Приамурье. Трудовую деятельность начал учеником механизатора, затем трактористом в колхозе. Отслужив в Тихоокеанском флоте, после демобилизации работал на золотых приисках, лесоразработках, строительстве дорог, корреспондентом ряда дальневосточных газет. Литературной деятельностью начал заниматься с 1937 года, печатался в благовещенской газете «Амурская правда». Высшего образования не получил, окончив два курса географического факультета ДВГУ.С началом войны пошёл добровольцем на фронт. Начал войну с 1941 года рядовым, закончил в 1945 году — капитаном в должности начальника химслужбы полка. Был награжден орденами Красной звезды, Отечественной войны, боевыми медалями.После демобилизации, проучившись в Москве на литературных курсах, посвятил себя детской литературе, с 1966 года стал профессиональным писателем. В том же году стал членрм Союза Писателей.Художественную литературу начал писать еще во время войны, опубликовав в 1944 году две книжки для детей «Восход солнца» и «Трудный человек». Регулярно начал печататься с 1951 года. На детскую аудиторию ориентированы и последующие его книги «Ребята с Голубиной пади» (1953), «Теплое течение» (1954), «Поющие камни» (1962), «Красная ниточка» (1964) и «Зеленая ракета» (1965).В 60-х годах переключился на морскую тематику. В 1965 году вышла его первая приключенческая повесть на морскую тематику «Гибель «Лолиты» (другие названия – «Поединок на атолле», «Взрыв в океане»). За ней последовали романы «Клипер «Орион» (1972), «Не очень тихий океан» (1976) и «Жестокий шторм» (1981), которые выдвинули Жемайтиса в число ведущих писателей-маринистов страны. Увлекательный же роман «Клипер «Орион» был настолько удачен, что в 1979 году был экранизирован.
«Ғылым таппай мақтанба,
Орын таппай баптанба...» -дегендегі орын тап деп отырғаны - алған білімді, үйренген ғылымды жұмсайтын орын. Бұдан Абай:
«Бес нәрседен қашық бол,
Бес нәрсеге асық бол...» -деп адамдық, адамгершілік жайын қозғайды. Алайда ойының негізгі желісін үзбейді. Бұл тұста ерекше бір көңіл бөлерлік жай - Абай ғалым болу мен адам болу мәселесін бір-бірімен сабақтастыра айтады, бүл екеуінің тамыры, түбі бір деп санайды. Ғалым болудың басты шарты - не нәрсені болсын ақыл таразысына салып өлшеу, ақыл сенген нәрсеге ғана сену және көзің анық жеткен шындықты тура айтудан тайынбау екендігін нақтылап, мейлінше дәлелді етіп, шегелеп айтады. Осы өлеңдегі Абайдың надандықпен айтылған сөзге ерме дей отырып, «ақсақал айтты, бай айтты...», егер қисық көрінсе кімнің сөзі болса да, тіпті жақын адам айтса да, ақылмен жеңуді үлгі етуі әсіресе, сол өткен ғасырдағы қазақ өмірінің жағдайында бірден-бір батыл айтылған пікір болғаны анық. Үлкен адамға, лауазымы жоғары адамға қарсы келіп, өз ойын көлденең тарту сыпайыгершілікке келмейді дегенді желеу қылып, шындықты тура айтуды қалайда шектеу, қолдамау ол заман ғана емес, бүгінгі заманда да аз кездеспейтінін ескерсек, Абайдың осы пікірінің мәні зор дейміз. Ендеше:
«Ақымақ көп, ақылды аз,
Деме көптің сөзі - пұл...» - дегенді көпке топырақ шашқандық емес пе деп көлгірсімей, ашық айтылған, жастарды артық сенгіштіктен сақтандыратын ащы өмір шындығы деп бағалауымыз орынды.
«Сөзіне қарап кісіні ал,
Кісіге қарап сөз алма...» -
деген нақыл түрінде келетін түйін жоғарғы пікірлерге орайлас, жалғас. Сырттай қарағанда мұның өзі бір түрлі, тосын естілуі мүмкін, өйткені кісіні сөзіне қарай бағалама, ісіне қарай бағала дейтін үйреншікті пікірге қарама-қарсы келетін секілді. Ал, байыппен қарасақ, мұнда терең мағына жатыр. Кісіні сөзіне қарай, яғни, ақылына, ойына қарай бағала, кісіге қарап, оның мансабына, дәулетіне қарап ақылға сыймайтын, қисынға келмейтін сөзіне иланып алданып қалма, «надандықпен кім айтса, ондай түпсіз сөзге ерме...» деген даналық пікірді аңғартады. Абай надандыққа, қандай да болсын теріс, кертартпа ықпалға қарсы тура алатын оқыған, біліммен қаруланған адамды құрметтеу керек деп санайды. Ең алдымен білімді, ғалым адам мақтан тұтуға лайықты. Ақылды, парасатты адамның идеал бейнесін ұсына отырып, Абай оған жақсылықты жамандықтан ажырата білмейтін, ағыммен ілесіп жүре беруге бейімделген надан, қараңғы адамды қарсы қойды. Топас, кертартпа адамның осы жағымсыз типі ақынның шығармашылық жолына өте тән және ағарту ісін, өнер-білімді жақтаушы Абайдың алдыңғы қатарлы көзқарасын білдіреді. Өлең 6-8 буынды аралас ұйқас үлгісінде жазылған. Алғаш 1909 ж. С.-Петербургте жарық көрген «Қазақ ақыны Ибраһим Құнанбайұғылының өлеңі» атты жинақта жарияланды. Басылымдарында бірқатар текстол. өзгерістер кездеседі. 1909 жылғы жинақта 38-жол «Шыныменен өлсеңіз» делінсе, басылымдарда бүл жол Мүрсейіт қолжазбалары бойынша «Шын сөзбенен өлсеңіз» болып берілген. Мүрсейіт қолжазбаларында, 1909 жылғы жинақта 40-жол «Кәпір болдың демес қой» деп берілсе, басылымдарда бұл жол «Күпір болдың демес қой» ретінде алынған. Мүрсейіт қолжазбаларында, 1939, 1945, 1954 жылғы жинақтарда 42- жол «Көп көзіне көріне айтпа» болса, қалған басылымдарға бүл жол 1909 жылғы жинаққа сәйкес «Көп орында көріне айтпа» делінген. «Сізге ғылым кім берер, жанбай жатып сөнсеңіз» деген 26, 27-жолдар 1909 жылғы басылымға кірмей қалған. 1909, 1939, 1945, 1954 жылғы жинақтарда 75-жол «Сөзін оқып және ойла» болып алынса, қалған басылымдарда бүл жол Мүрсейіт қолжазбаларына сәйкес «Сөзін оқы және ойла» деп берілген. Туынды ағылшын, араб, азербайжан, қарақалпақ, қырғыз, орыс, өзбек, тәжік, түрікмен, ұйғыр т. б. тілдеріне аударылған.
Объяснение: