Вернер подыгрывает Печорину в его поединке,против "водяного" общества.Печорин и Вернер стали приятелями,они оба умны,видят людей "насквозь",играют на их слабостях и манипулируют людьми. Понимая без разговоров,читая мысли друг друга,они не могли стать друзьями,как эгоисты,равнодушные к людям,не на дружбу.Их волновало лишь "собственное я" и обмен чувствами между ними был невозможен, каждый из них терял свою значимость перед другим,их сильные качества стирались,когда они были вдвоём.Дружба для них-это лишнее чувство,как и любовь,на которую они тоже были не ,так как не умеют ничем жертвовать ради других.
Вернер партнер Печорина в игре против общества,их не связывают обязательства или условия.Обим интересна лишь игра и роль каждого в ней.Предупредив о подлоге и подлой задумке Грушницкого,Вернер Печорину жизнь.Но после дуэли он не хочет брать на себя моральные обязательства.Выполнив роль секунданта,Вернер отворачивается от Печорина,не подаёт ему руки.Печорин теряет единственного близкого человека,понимающего его суть,но не разделяющего его мнения.
Объяснение:
К.М.Станюкович - выдающийся русский писатель-маринист. В его рассказах с большой достоверностью описана флотская служба, суровые порядки на российском флоте дореволюционной эпохи. Станюкович создал целую галерею ярких характеров простых русских моряков, рассказал об их нелёгкой судьбе. Один из таких рассказов - "Человек за бортом!" Главный герой - матрос, которого товарищи прозвали -гальюнщик. Он ни в ком не находил сочувстсвия, потому что не соблюдал традиций флотского товарищества, спустя рукава относился к службе. И ещё он был нечист на руку смирился со своим положением изгоя, покорно терпел издевательства и даже побои. Но Станюкович показывает, как милосердие и сострадание могут изменить человека. Матрос Шутиков заступился за , когда того в очередной раз обвинили в краже денег был до глубины души растроган человеческим к себе отношением, и особенно тем, что Шутиков искренне верит в его невиновность раскаивается в содеянном и возвращает украденные деньги. Этот эпизод стал поворотным в судьбе матроса. Он старался оправдать доверие Шутикова , проявлял по отношению к нему безграничную преданность , потому что покровительство Шутикова позволило впервые почувствовать себя человеком.
Кульминацией рассказа является эпизод, когда Шутиков сорвался и оказался в открытом море, а , не раздумывая, прыгнул вслед за ним и ему продержаться на воде, пока не пришла шлюпка. Это был настоящий подвиг, которого от него никто не ожидал. Матрос стал героем дня. С тех пор его перестали звать , а величали Прохором Житиным. Название рассказа содержит два смысловых аспекта. Это и традиционный для моряков крик "Человек за бортом"!, когда надо немедленно оказывать , и утверждение человеческого, нравственного начала в главном герое произведения.
Объяснение:
Часта я пытаюся ў сябе: як мы сустрэліся і чаму?
Памятаю, яшчэ калі вучылася ў школе, мне неяк не па-дзіцячы хацелася смутку, таямнічага, незвычайнага лёсу. Прайшлі гады - я спазнала смутак і зразумела, што навучыцца смутку нельга, як нельга навучыцца і радасці. На ўсё свой час. Яшчэ я ведаю цяпер, што з гадамі душа цішэе, лагаднее, супакойваецца, але не засынае: яна, як і раней, шукае радасці, толькі ведае ўжо, што хоча іменна яе. Вось чаму я думаю, што пасталелы чалавек большы рамантык, чым ён быў у раннім юнацтве. І калі я зразумела гэта, я сустрэла цябе. Раней бы мы не сустрэліся, бо не зразумелі б адно аднаго.
Памятаеш нашу першую сустрэчу?
Тою раніцай я заходзіла да сваіх знаёмых па апельсіны: яны недзе дастаюць іх, сказалі, што могуць дастаць і мне. А я падумала, што добра будзе занесці іх Лёльцы, сестрыной дачушцы: ты ведаеш, малой не вельмі соладка жывецца. Сястра даўно не ладзіць з мужам, усё не можа дараваць яму нейкія мужчынскія грахі - яны часта сварацца, а малое бегае ад бацькі да маці, не ведаючы, да каго хінуцца. А дзяўчынцы пяць год, і яна такая слаўная.
Той раніцай, памятаю, ішла я паўз кінатэатр. Памятаю, як пад ягоным дахам, недзе там, за шэрымі калонамі, заўзята чырыкалі вераб'і, унізе, ля ўвахода, прыбіральшчыца шчыравала з дзеркачом, а на сцяне, над ёю, ружова білася, то святлеючы, то робячыся гусцей, трапяткая сонечная плямка. І ўедліва-церпка пахла пылам. Я люблю, калі пахне пылам, а ў тую вясновую раніцу вуліца пахла яшчэ і свежымі булкамі, і духмянай кавай, і цвярозлівым халадком маладой зялёнай лістоты. Я паціху ішла сабе тратуарам і ўглядалася ў абліччы нячастых прахожых. Ты ведаеш, ты, можа, прыкмячаў гэта сцішанае, смужліва-мройнае ззянне, што бывае вясной на тварах у людзей, на тварах, ледзь кранутых першым загарам? Такое яшчэ можна заўважыць, зазірнуўшы чалавеку ў твар, калі на вуліцы ціхі і цёплы дождж. А ты заўважаў, што ў дождж хораша і лёгка думаецца, а на душы бывае так светла і ясна?
У тую раніцу ты быў такі спакойны, стомлена-ціхі нейкі, усмешлівы і лагодны. І ты так смешна і па-дзіцячы лёгка тады гаварыў. Памятаеш, калі я рассыпала на рагу вуліцы апельсіны і ты немаведама адкуль нахапіўся іх падбіраць?
Усё нібы ў тую раніцу спрыяла таму, каб мы сустрэліся з табою.
А якая была тады вясна! Дзе толькі не былі мы з табою тою вясной! У дождж да позняй ночы праседжвалі мы ў скверах, накрыўшыся тваім пінжаком, і, памятаеш, колькі разоў пачыналі думаць пра тое, каб некуды з'ехаць, далёка-далёка, у таямнічыя нікому не даступныя мясціны. Што за жаданні былі ў нас, няўжо каханню трэба, каб былі толькі яно і цэлы свет? Мы куплялі на вакзале білеты ўсё роўна на які цягнік - і колькі незнаёмых вёсак, рэчак, лясоў і палян неспадзявана адкрылі мы так для сябе. А кінатэатры на ўскраінах горада - старыя, са скрыпучымі лаўкамі, з вышараванай нагамі, выбітай да ямак падлогай? А сеансы, на якіх ад суседа па лаўцы часам нясцерпна пахла гарэлкай, у час якіх ірвалася лента і рабілася цёмна, хоць выкалі вока, і тады ў зале ўсчыналіся свіст, крык, не вельмі далікатныя жарты. Ніхто не ведаў там нічога пра нас, і гэта было прыемна, як, мусіць, прыемна было якому-небудзь прынцу са старога рамана, пераапранутаму жабраком.
А потым у нас пачаліся нелады. Ты як бы помсціў за нешта мне, як бы знарок стараўся абразіць мяне - які ты быў жорсткі і ў той жа час нейкі разгублены ў сваёй халоднай зласлівасці. Мне было з табою так цяжка. Навошта ты рабіў гэтак?
Толькі пазней я здагадалася, што ты раўнаваў мяне, што ты баяўся мяне страціць. І тады, зразумеўшы, я даравала табе ўсё.
Гэта было ўжо летам, пасля таго як я паехала з нашага горада, сказаўшы, што мы надакучылі адно аднаму, што нам трэба адпачыць, пабыць на адзіноце, разабрацца ў сваіх пачуццях.
Я паехала тады да цёткі, у ціхі і зялёны гарадок - былы абласны цэнтр. Мне якраз і трэба было гэта - цішыня, вузкія вуліцы, гаршкі з кветкамі, падвешаныя да ліхтарных слупоў, санлівыя жанчыны ў кіёсках з газетамі. Усё проста, зразумела і трошкі сумна. І ніхто не здзівіўся б, каб аднойчы на вуліцы паявіліся хоць бы козы.
У тым горадзе ёсць рака, а ў яе за горадам, ля невялікай вёскі, упадае, выліваючыся ў тры ручвы, неглыбокая халодная рэчка. Над правым ручвом - пясчаны бераг, парослы лазой, за ім - гара з шатрыстымі цёмнымі соснамі.
Кожны дзень я хадзіла на тую рэчку купацца.
Ляжыш на беразе - трымціць, снуецца ў шырокіх ручвах вада, бялеюць на рачных астраўках валуны, сіняя тамлівая смуга вісіць над вадою там, дзе робіць паварот рака, дзе пад гарой насыпанага самазваламі пяску ракоча пад'ёмнік, грузячы баржы. Хлапчукі з берага ловяць вудамі рыбу. У полудзень заходзяць у рэчку каровы, стаяць у вадзе, махаючы хвастамі, - плыве, пялёхкае рака, і паволі плыве час, цягучы, як звон конікаў у вушах.