Белый пудель по кличке Арто был очень умным дрессированным псом. Он входил в бродячую труппу циркачей, которые зарабатывали тем, что показывали на улицах Крыма цирковые номера. Помимо белого пуделя, в труппе был шарманщик Мартын Лодыжкин и маленький акробат -12 летний Серёжа.
Этот день у бродячих циркачей не задался. Артисты обошли практически весь поселок, от дома к дому, но заработок оставался на нуле. У них оставалась последняя надежда – дача с табличкой “Дача Дружба”, кроме нее больше ничего не оставалось. Подготовившись к выступлению, циркачи увидели, как из дома выбежал маленький мальчик, за которым выскочило еще около шести человек. Мальчик капризничал, он кричал, визжал, дергал ногами и руками, катаясь по земле, а окружающие уговаривали его выпить лекарство. Мама этого мальчика пожелала выгнать бродячих циркачей, но больной мальчик захотел увидеть цирковой номер.
Представление циркачей очень понравилось мальчику, но больше всего ему понравился белый пудель Арто, которого он захотел купить и стал просить об этом свою маму. Однако, артисты были непреклонны и не согласились продать белого пуделя даже за очень большие деньги. Тогда циркачей выгнали со двора.
Анализ стихотворения "Красною кистью"
Стихотворение было написано Мариной Цветаевой в 1916 году.
Жанр: лирика.
Тема: воспоминания о детстве.
Стихотворение состоит из трёх коротких строф. В первой строфе поэтесса рассказывает, что родилась осенью, когда горели красным кисти рябин и шёл листопад. Во второй упоминает, что это был субботний день, православный праздник и били колокола. В заключительной строфе автор признается, что до сих пор любит горькую ягоду рябины.
Стихотворный размер: дактиль.
Рифмовка: перекрёстная АВАВ.
Средства художественной выразительности в стихотворении "Красною кистью"
Эпитеты: красною кистью, жаркой рябины, горькую кисть.
Метафоры: рябина зажглась.
Олицетворения: спорили сотни колоколов.
Пословицы про рябину к стихотворению "Красною кистью"
Не твоему чёрному носу красную рябину клевать.
В сентябре одна ягода - и та горькая рябина.
Без рябины осень скучна.
Без рябины и осень не осень.
Рябина на краю - словно в раю.
Объяснение:
і світанне агністае пачынаецца на зямлі
ад краю да краю, ад мора да мора!
Я. КупалаДрама "Раскіданае гняздо" напісана Я. Купалам у 1913 г. на аснове фактаў з сям'і дзеда Ануфрыя, у якога князь Радзівіл адабраў зямлю і хату. Асэнсоўваючы сямейную трагедыю як агульнанародную, Я. Купала паказаў у творы цяжкі шлях беларускага сялянства ў пошуках страчанай бацькаўшчыны, зямлі і волі. Галоўны герой драмы — Сымон, старэйшы сын Зяблікаў. Гэта свабодалюбівы, непакорны, моцны духам чалавек. Ён здольны абараніць сваю чалавечую годнасць, заступіцца за іншых. "Свайго ў крыўду не папушчу, хоць бы там свет дагары нагамі перакуліўся", — гаворыць ён. Зоська і Незнаёмы параўноўваюць яго з вольнай птушкай, магутным арлом: "Птушкаю-арлом быць бы табе і лётаць па паднябессі, як лётае вецер гэты вольны!". Вобраз Сымона пададзены ў развіцці. Спачатку ён, як і яго бацька, спадзяецца на справядлівасць суда і законаў. Упэўнены ў сваёй праваце, ён, калі дваровыя людзі заворваюць пасевы, з сякераю ў руках бароніць сваю зямлю. Як чалавек рашучы, настойлівы і ўпарты, Сымон хоча дабіцца праўды ўласнымі сіламі. На бацькавай магіле ён дае клятву "жывым не сысці з гэтага месца, з гэтага разграбленага гнязда,... хай б'юць, рэжуць, катуюць". На прапанову маці скарыцца, пайсці да паніча на службу Сымон рашуча адказвае: "Пакарыцца?.. Гэта, мамачка, значыць: прадаць, утапіць сябе, цябе, нас усіх у няволю ім на векі вечныя — запрасіцца ў вечнае рабства, з якога выхаду ніколі не знойдзем ні мы, ні тыя, што пасля нас рабства ў спадчыну атрымаюць". Прымірыцца з панічом для Сымона— гэта здрадніцтва, адступніцтва. Становіцца зразумелым, чаму герой так строга асуджае Зосю, якая свядома пайшла на сувязь з панічом і аддала сябе на "загубу, на глум вечны". Шлях да актыўнай і дзейснай барацьбы Сымон адшукаў не адразу. Пераканаўшыся ў марнасці намаганняў сваімі сіламі дабіцца справядлівасці, Сымон пачынае задумвацца над сэнсам бацькавых слоў, што "трэба розумам ваяваць, а не тапаром". Пад уплывам перажытага (смерці бацькі, страты зямлі і хаты, ганьбы Зоські), а таксама агітацыі Незнаёмага погляды галоўнага героя драмы на шляхі вызвалення з няволі мяняюцца: "I я розумам буду ваяваць і другіх вучыць да гэтае вайны. Годзе крыўды, годзе няпраўды!" Разам з Незнаёмым ён ідзе "на вялікі сход! Па Бацькаўшчыну!" На гэтым сходзе, па словах Незнаёмага, будзе вырашацца пытанне аб тым, як выгнаць з роднай зямлі страшнага смока-упыра, як далей змагацца за поўнае вызваленне. Такім чынам, на прыкладзе Сымона Я. Купала паказаў працэс абуджэння нацыянальнай свядомасці беларускіх сялян, пошукі імі шляхоў да вызвалення. Адшукаць страчаную бацькаўшчыну, вырвацца з-пад прыгнёту і ўціску, здабыць зямлю і волю можна толькі шляхам барацьбы, змагання — такая асноўная думка твора.