У творы Міколы Гусоўскага "Песня пра зубра" паэтычная задума выйшла далёка за межы палявання. Важнымі тэмамі паэмы з'яўляюцца апісанне грамадскапалітычнага жыцця сучаснай аўтару пары і ранейшага часу, а таксама ўслаўленне асобы князя Вітаў-та і яго дзейнасці. Мікола Гусоўскі ў сваім творы ідэалізуе вобраз Вітаўта, услаўляе князя як мудрага і дальнабачнага палітыка: Княжанне Вітаўта лічаць усе летапісцы Росквітам княства Літоўскага, нашага краю, I называюць той век залатым... Міжволі ўзнікае пытанне: чаму Мікола Гусоўскі ў сваіх пошуках ідэальнага кіраўніка звяртаецца да міну-лых часоў? Магчыма таму, што ён не мог знайсці такі прыклад сяррд сваіх сучаснікаў.Вобраз Вітаўта намаляваны аўтарам з надзвычайным захапленнем і любоўю. Іменна ў гэтым уладары Гусоўскі ўбачыў увасабленне вайсковай магутнасці і дзяржаўнай велічы княства Літоўскага. Князь Вітаўт паказаны ў паэме ў сваім паўсядзённым жыцці. У той час вельмі часта здаралася, што болынае княства падпа-радкоўвала сабе меншае. Побач жа з Вялікім княствам Літоўскім знаходзіліся такія магутныя дзяржавы, як Маскоўскае княства, Польскае каралеўства, якія не былі супраць таго, каб крыху пашырыць свае межы. А часам яшчз і манголататары рабілі набегі. Пры такіх абставінах князь і яго дружына павінны былі быць "сцяной", за якой хаваліся ў час небяспекі жыхары княства. Разумеючы гэта, Вітаўт старанна рыхтаваў ваю дружыну і княства да будучых войнаў: Сам гартаваны, як меч на кавалдзе паходнай, Вітаўт і знаць не хацеў сабе большага шчасця, Чым гартаваныя ў бітвах бясстрашныя раці.Князь не звяртаў ніякай увагі на паходжанне сваіх юінаў. Для яго галоўным была доблесць кожнага дружынніка:Ох, не любіў баязліўцаў і лестаў з магнатаў!
Будзь ты магнатам, але калі дрэйфіш у справе, Лёс незайздросны ў такога - пагарда дружыны.
Таксама Вітаўт быў чулым, справядлівым, патрабавальным і жорсткім у адносінах да злачынцаў, хабарнікаў. Усе гэтыя якасці неабходны ўладару, бо інакш просты чалавек не будзе бачыць мяжу паміж добрым і дрэнным. Так, разумеючы, якое яго чакае пакаранне, разумны ніколі не пераступіць закон. Аб вышэйадзна-чаных якасцях князя Вітаўта Мікола Гусоўскі піша:Строга і крута судзіў, і пры тым - справядліва... Прагнасць нажыцца пад шыльдаю варты закона, Сквапнасць - загрэбці кавалак у бліжняга зрота - Ён тыранічнымі сродкамі так пратараніў, Што на еякі нават завад іх выееўся ў княстве. Кім бы і чым бы ні быў ён пры іншых заслугах, Нават за гэта адно я пяю яму славу.У сваёй "Песні пра зубра" Мікола Гусоўскі параўноўвае магутнасць зубра і веліч асобы князя Вітаўта. Аўтар адносіцца да знакамітага ўладара княства Літоў-скага з відавочнай сімпатыяй і вялікай пашанай.
Стихотворное сказочное произведение выдающегося русского классика русской литературы Александра Сергеевича Пушкина, поэма «Руслан и Людмила», была написана в период с 1818 по 1820 год. Автор, впечатленный красотой, многообразием и самобытностью русского фольклорного творчества (былин, сказаний, сказок и лубочных повестей) создает уникальное поэтическое произведение, ставшее классикой мировой и русской литературы, отличающееся гротескным, фантастическим сюжетом, использованием просторечной лексики и наличием некоторой доли авторской иронии.
По мнению некоторых литературоведов, поэма была создана как пародия на рыцарские романы и поэтические в романтическом стиле модного в то время Жуковского (основой послужила его популярная «Двенадцать дев»), который после выход в свет поэмы подарил Пушкину свой портрет со словами благодарности от побежденного учителя для ученика-победителя.
История созданияПо некоторым данным Пушкин задумал написание этой сказочной поэзии с «богатырским духом» еще во время своего лицейского обучения. Но приступил он к работе над ним значительно позже, уже в 1818-1820 годах. Стихотворная поэма создавалась под влиянием не только исключительно русского фольклорного творчества, здесь еще явственно чувствуются мотивы произведений Вольтера, Ариосто. Имена для некоторых персонажей (Ратмир, Фарлаф, Рагдай) появились после прочтения Пушкиным «Истории государства российского».
В данном поэтическом произведении автор искусно соединил старину, моменты русской истории и время, в котором жил поэт. Например, образ Руслана у него сродни образу легендарных русских богатырей, он такой же храбрый и мужественный, а вот Людмила благодаря своей некоторой беспечности, кокетливости и легкомыслию, наоборот ближе к барышням именно пушкинской эпохи. Самым важным для поэта была показать в произведении торжество добра над злом, победу светлого начала над темными, мрачными силами. После появления в 1820 году поэмы в печати, она практически сразу принесла поэту заслуженную славу. Отличаясь легкостью, ироничностью, возвышенностью, грациозностью и свежестью она являлась глубоко оригинальным произведением, в котором были талантливо перемешаны различные жанры, традиции и стили, сразу покорявшие умы и сердца читателей того времени. Некоторые критики осуждали использование в поэме нарочито простонародных оборотов речи, не всем была понятна необычная техника автора и непривычная позиция его как рассказчика.
