1 Рисунки
2 Встреча с маленьким принцем
3 Распросы
4 Планета Маленького Принца
5 Правило
6 Закат
7 Настоящая ценность
8 Роза
9 Расстование
10 Встреча с королём
11 Путешествие на астероид Честолюбца
12 Планета Пьяницы
13 Планета Дельца
14 Встреча с Фонарщиком
15 Совет Географа посетить Землю
16 Встреча с Лисом на Земле
17 Непростая наука Лиса
18 Возвращение Маленького принца на свою планету
Краткий план «Маленький принц»
1) Встреча с маленьким мальчиком с золотыми волосами в пустыне.
2) О планете Маленького принца.
3) Секрет Маленького принца.
4) Цветы на планете маленького друга.
5) Странствия Маленького принца: планеты Короля, Честолюбца, Пьяницы, Дельца, Фонарщика, Географа
6) Планета не простая — Земля!.
7) Встреча с Лисом
8) Маленький принц возвратился на свою планету
Есть какой-то хитрый замысел в том, что профессор Громов сделал Электроника похожим на человека. И не просто похожим, а близнецом, которого от родного сына не отличат родители. Вихры, веснушки, озорные глаза - для чего все это?
Наверное, каждый человек хотел бы заполучить себе такого близнеца. Вместе веселее, быстрее, качественнее выполнится любая работа. Если учесть, что рядом будет не просто человекоподобная машина, а уникальный мозг, знающий больше чем все энциклопедии мира, но желающий стать человеком, то приключения обеспечены! Его нужно будет научить смеяться и плакать, дружить и спорить, шутить и фантазировать. Он будет совершенствовать тебя в математике, а ты его в юморе. Он научит петь голосом оперного певца, а ты его висеть вниз головой! Это так необычно - учить становиться человеком. Кто знает, может удастся Громову и моим друзьям вложить в машину душу.
У камедыi Кандрат Крапiва (К. К. ) ставiць i вырашае праблему духоунага выпрамлення i аднаулення чалавека ва умовах сацыяльнага грамадства на вобразе Тулягi. Драматург паказвае, што Туляга -- чалавек крыштальнай сумленнасцi, але вялiкi баязлiвец. Калi Гарлахвацкi перыядычна запалохваючы i шантажыруючы, спрабуе схiлiць на несумленны шлях Тулягу, ен адважваецца зауважыць нахабнiку, што пiсаць навуковую працу для iншых -- учынак несумленны, дрэнны. I няхай сабе пярэчанне Тулягi вельмi нясмелае, але сам факт, што да смерцi запалоханны чалавек усе ж адважваецца на гэта, з'яуляецца сведчаннем яго высакароднасцi, маральнай чысцiнi. Бессаромнасць Гарлахвацкага вельмi узрушыла i абурыла Тулягу, але ен пакуль што не адважваецца каму-небудзь расказаць усе, бо не упэунены у сваей праваце. К. знарок ставiць Тулягу у недарэчныя, смешныя сiтуацыi, каб найбольш моцна ударыць па баязлiвасцi Тулягi. Туляга лiчыць свае становiшча трагiчным, з якога няма выйсця, i трацiць спакой i сон. Гэта усе можна прасачыць у сцене, дзе Туляга з рознымi агаворкамi расказвае Левановiчу пра усе сваi няшчасцi. Адчуушы сяброускую падтрымку Веры, Чарнавуса i iншых супрацоунiкау iнсцiтута, Туляга пачынае разумець безпадстаунасць свайго страху. Ен узяуся пiсаць для Гарлахвацкага працу пад выглядам таго бездапаможнага запалоханага Тулягi, якiм дырэктар яго бачыу. Але пры гэтым думае: "Цяпер жа я табе напiшу навуковую працу! Насмяяуся ты з мяне, абняславiу перад людзьмi, пасмяюся ж i я з табе". У яго нараджаецца вялiкi гнеу да праудзiсвета, нахабнiка i кар'ерыста, рашучасць абавязкова яго выкрыць, адпомсцiць за тое зняважанне, крыуду, якiя цярпеу Туляга ад дырэктара. У канцы п'есы адбываецца духоунае аднауленне i перараджэнне Тулягi, яго радасць, гордасць ад здзейсненага i поунае выкрыцце невуцтва Гарлахвацкага. Туляга канчаткова пераадольвае сваю безгрунтоуную баязлiвасць i становiцца нармальным чалавекам, гатовым змагацца з такiмi людзьмi, як Гарлахвацкi.