Драма "Раскіданае гняздо" напісана Я. Купалам у 1913 г. Я. Купала паказаў у творы цяжкі шлях беларускага сялянства ў пошуках страчанай бацькаўшчыны, зямлі і волі, які быў пададзены як агульнанародны. Галоўны герой драмы — Сымон, старэйшы сын Зяблікаў. Гэта свабодалюбівы, непакорны, моцны духам чалавек. Ён здольны абараніць сваю чалавечую годнасць, заступіцца за іншых. "Свайго ў крыўду не папушчу, хоць бы там свет дагары нагамі перакуліўся", — гаворыць ён. Зоська і Незнаёмы параўноўваюць яго з вольнай птушкай, магутным арлом: "Птушкаю-арлом быць бы табе і лётаць па паднябессі, як лётае вецер гэты вольны! ". Вобраз Сымона пададзены ў развіцці. Спачатку ён, як і яго бацька, спадзяецца на справядлівасць суда і законаў. Упэўнены ў сваёй праваце, ён, калі дваровыя людзі заворваюць пасевы, з сякераю ў руках бароніць сваю зямлю. Як чалавек рашучы, настойлівы і ўпарты, Сымон хоча дабіцца праўды ўласнымі сіламі. На бацькавай магіле ён дае клятву "жывым не сысці з гэтага месца, з гэтага разграбленага гнязда,... хай б'юць, рэжуць, катуюць". На прапанову маці скарыцца, пайсці да паніча на службу Сымон рашуча адказвае: "Пакарыцца?. . Гэта, мамачка, значыць: прадаць, утапіць сябе, цябе, нас усіх у няволю ім на векі вечныя — запрасіцца ў вечнае рабства, з якога выхаду ніколі не знойдзем ні мы, ні тыя, што пасля нас рабства ў спадчыну атрымаюць". Прымірыцца з панічом для Сымона — гэта здрадніцтва, адступніцтва. Становіцца зразумелым, чаму герой так строга асуджае Зосю, якая свядома пайшла на сувязь з панічом і аддала сябе на "загубу, на глум вечны". Шлях да актыўнай барацьбы Сымон адшукаў не адразу. Пераканаўшыся ў марнасці намаганняў сваімі сіламі дабіцца справядлівасці, Сымон пачынае задумвацца над сэнсам бацькавых слоў, што "трэба розумам ваяваць, а не тапаром". Пад уплывам перажытага (смерці бацькі, страты зямлі і хаты, ганьбы Зоські)і агітацыі Незнаёмага, погляды галоўнага героя драмы на шляхі вызвалення з няволі мяняюцца: "I я розумам буду ваяваць і другіх вучыць да гэтае вайны. Годзе крыўды, годзе няпраўды! " Разам з Незнаёмым ён ідзе "на вялікі сход! Па Бацькаўшчыну! " На гэтым сходзе, па словах Незнаёмага, будзе вырашацца пытанне аб тым, як выгнаць з роднай зямлі страшнага упыра, як далей змагацца за поўнае вызваленне.
Зоська — сястра Сымона — таксама імкнецца да лепшага жыцця, шукае праўду, але не можа знайсці яе, бо жыве ў казачным свеце. Лес яе складваецца трагічна: яна пакахала паніча і жадае прымірыць з ім Сымона, шчыра верыць, што сваім каханнем можа выратаваць сям'ю. Але жыццё разбівае мары Зоські. I яна разам з Сымонам ідзе на «Вялікі сход! Па Бацькаўшчыну!».
У кожнага свае меркаванні да пуцеў вызвалення бацькаўшчыны.У гэтым творы больш за ўсе я згодзен з Сымонам. Ен зразумеў, што адшукаць страчаную бацькаўшчыну, вырвацца з-пад прыгнёту і ўціску, здабыць зямлю і волю можна толькі шляхам барацьбы, змагання!
Если вы еще не знаете что такое cинквейн, то я вам сейчас объясню.
Синквейн (от фр. cinquains, англ. cinquain) — это творческая работа, которая имеет короткую форму стихотворения, состоящего из пяти нерифмованных строк.
Синквейн – это не простое стихотворение, а стихотворение, написанное по следующим правилам:
1 строка – одно существительное, выражающее главную тему cинквейна.
2 строка – два прилагательных, выражающих главную мысль.
3 строка – три глагола, описывающие действия в рамках темы.
4 строка – фраза, несущая определенный смысл.
5 строка – заключение в форме существительного (ассоциация с первым словом).
"...Русский человек только тем и хорош, что он сам о себе прескверного мнения..." (Евгений Базаров)
"...Важно то, что дважды два четыре, а остальное все пустяки..." (Евгений Базаров)
"...Природа не храм, а мастерская, и человек в ней работник..." (Евгений Базаров)
"...мужик наш рад самого себя обокрасть, чтобы только напиться дурману в кабаке..." (Евгений Базаров)
"...От копеечной свечи, вы знаете, Москва сгорела..." (Евгений Базаров)
"...Нечего мешкать; мешкают одни дураки – да умники..." (Евгений Базаров)
"...я уже в клинике заметил: кто злится на свою боль – тот непременно ее победит..." (Евгений Базаров)
"...Чему нельзя, о том и говорить стыдно..." (Евгений Базаров)
"...настоящий человек тот, о котором думать нечего, а которого надобно слушаться или ненавидеть..." (Евгений Базаров)
"...родственное чувство заговорило <...> Я заметил: оно очень упорно держится в людях. От всего готов отказаться человек, со всяким предрассудком расстанется; но сознаться, что, например, брат, который чужие платки крадет, вор, – это свыше его сил..." (Евгений Базаров)
"...Русский мужик – это тот самый таинственный незнакомец, о котором некогда так много толковала госпожа Ратклифф. Кто его поймет? Он сам себя не понимает..." (Евгений Базаров)
"...вот что значит с феодалами пожить. Сам в феодалы попадешь и в рыцарских турнирах участвовать будешь..." (Евгений Базаров)
"...человеку иногда полезно взять себя за хохол да выдернуть себя вон, как редьку из гряды..." (Евгений Базаров)
"...я препакостно себя чувствую, точно начитался писем Гоголя к калужской губернаторше..." (Евгений Базаров)
"...Не может женщина не хитрить!.." (Евгений Базаров)
"..в чемодане оказалось пустое место, и я кладу туда сено; так и в жизненном нашем чемодане; чем бы его ни набили, лишь бы пустоты не было..." (Евгений Базаров)
"...Удивительное дело, как человек еще верит в слова. Скажут ему, например, дурака и не прибьют, он опечалится; назовут его умницей и денег ему не дадут – он почувствует удовольствие..." (Евгений Базаров)
"...Старая шутка смерть, а каждому внове..." (Евгений Базаров)
"...Меня вы забудете <...> мертвый живому не товарищ..." (Евгений Базаров)