В первый день герой потерял сознание от страха, что его съест волк. Очнувшись вечером, он пытался вспомнить события, которые предшествовали его обмороку. Увидев останки белки, он понял, что угроза волка была реальностью. И вслед за этим он увидел пантеру. Его размышления о том, что же жить этим слепым и глухим существам, привело его к выводу, что это свойство — телепатия. Поняв это, он попробовал проверить свою версию. И сразу же убедился, что прав. Стоило ему подумать о пантере, как она рванулась к нему. Нужно было не думать о пантере, и это оказалось страшно трудно. И, перебрав множество живых существ и предметов, он сообразил, что может подумать о пантере-самке, так как перед ним был самец. И опять догадка была верна. Ночью его сон: мысль выключалась. На другой день, блуждая по планете, он увидел над собой птицу, похожую на стервятника, затем встретился с четырьмя слепыми волками, которые напали на него. Однако мысль о пантере ослабила их натиск, но затем они возобновили свое наступление. Теперь они организовали окружение. Кливи вообразил себя змеей и на время опять их отпугнул. Затем вообразил себя птицей, и его лишь наступление ночи. Следующий день начался с воспоминания о своих врагах и, следовательно, с их появления. И пантера, и волки были готовы к бою. Кливи пытался вообразить птицу, но повторение выдумок не приносило успеха. Тогда он решил стать кустом. И звери притихли. вдруг на него (он — куст!) уселась и стала его долбить маленькая птичка. Не выдержав, после пятнадцатого удара он швырнул ею в пантеру. Так и эта игра была проиграна. Волки и пантера вновь набросились на него. Он ощутил себя трупом, и они отступили. Тогда рядом опустился любящий падаль стервятник, но, когда он замахнулся на стервятника, на него набросились и пантера, и волки. И тогда он стал огнем. Все звери умчались прочь
Шәйхи Маннур (Шәйхелислам Фәрхулла улы Маннуров) 1905 елның 15 январенда элекке Казан губернасы Мамадыш өязе (хәзерге Татарстан ССРның Мамадыш районы) Тулбай авылында ярлы крестьян гаиләсендә туа. Шундагы һәм күрше Шәмәк авылындагы мәдрәсәләрдә башлангыч белем ала, Бөек Октябрьдән соң Шәмәктә ачылган «икенче баскыч эш мәктәбе»ндә һәм Мамадыштагы педагогия курсларында укый. 1921 елгы ачлыкта аның әтисе бөтен гаиләсен алып, Кузбасстагы Анжерка-Сужденка шахталарына килә. Анда уналты яшьлек Шәйхинең хезмәт юлы башлана. Ул шахталарда кара эшче, укытучы булып эшли.
1923 елдан ул төрле уку йортларында белем ала, Тобол, Урал, Новосибирск якларында культура-агарту, матбугат эшләрендә эшли. 1927-1929 елларда армия хезмәтендә була, аннан кайткач, 1932 елга кадәр Донбасста эшче-прокатчы, укытучы-ликбезчы, Днепрогэста бетончы булып эшли. Бу елларда ул үзенең шигъри әсәрләрен иҗат итә, китаплар бастыра. Соңрак Мәскәүгә килеп, берникадәр вакыт газетада эшләгәч, Казанга кайта һәм 1933-1937 елларда педагогия институтында укый. Шуннан соң ул бер ел «Совет әдәбияты» (хәзерге «Казан утлары») журналының җаваплы секретаре булып эшли дә, 1938 елдан Ватан сугышына кадәр әдәби иҗат эше белән генә шөгыльләнә. 1934 елда шагыйрь СССР Язучылар союзына алына.
Сугышның беренче көннәреннән үк Ш. Маннур үзе теләп фронтка китә, анда төрле фронт газеталарында хезмәт итә. Сугыштан соң Татар дәһләт опера һәм балет театрында әдәби бүлек мөдире булып тора һәм 1948 елдан гомеренең соңгы көннәренә кадәр профессиональ язучы була.
Шагыйрь 1980 елның 10 июнендә Казанда вафат булды.
Шәйхи Маннурның иҗаты татар совет әдәбиятында күренекле урын тота. Поэзиядән тыш ул проза өлкәсендә дә актив эшләде.
