Небольшой рассказ Зощенко «Обезьяний язык» был написан в 1925 году. Он неслучайно появился именно в это время. В 1917-м произошла революция. В начале 1920-х завершилась гражданская война. Жизнь страны сильно менялась во всех сферах. Среди прочего изменения коснулись и русского языка, актуальной стала проблема сохранения его чистоты. В числе тех, кто высказывался по этому поводу, - Владимир Маяковский. В 1923 году он выступил против засорения крестьянских газет заимствованными иноязычными словами в стихотворении «О “фиасках”, “апогеях” и других неведомых вещах».
«Обезьяний язык» характеризуется кольцевой композицией. Произведение начинается со слов рассказчика: «Трудный этот русский язык, дорогие граждане! Беда, какой трудный». Завершается оно похожей мыслью: «Трудно, товарищи, говорить по-русски!».
Алып Ер Тоңа - өте көне замандарда өмір сүрген түркілердің көсемі. Иранның ұлы ақыны Фирдоусидің " Шаһнама" кітабының (XI ғ.) кейіпкері болған. Онда Алып Ер Тоңа - Афрасияп Тұранның (Түр елі - түркілер) патшасы болып суреттеледі. Ақыл-айласымен, күшімен, біліктілігімен ел есінде мәңгілік қалған тарихи тұлға.
Алып Ер Тоңаның төрт ұлы болған. Олар: Барысхан, Қарахан, Шиде, Алак. "Алып Ер Тоңа" дастанының қысқаша мазмұны төмендегідей: түркілердің ата мекені Тұранға көрші отырған Иран елінің әскері қайта-қайта шабуыл жасап, тыныштық бермейді. Тұран елінің сұлу қыздарын, асыл бұйымдарын, қоңды малдарын әкетеді. Диқандардың енді ғана жайқалып өсіп келе жатқан егіндерін, бау-бақшаларын парсы әскері таптай береді.
Сол заманда Тұран елінде "арыстандай айбарлы, жолбарыстай жүректі, көк бөрідей тәкаппар Ер Тоңа" деген батыр жігіт бар екен. Ер Тоңа елден көп нөкер жинап, Иран әскеріне қарсы шығады.
Ақыры Тұран әскері жеңіп, Иран әскері ойсырай жеңіледі. Сол күннен бастап Ер Тоңаны "алып" деп атай бастайды. Енді ол халық алдында " Алып Ер Тоңа "деп аталады да Тұран патшасының тағына отырады.
Алып Ер Тоңа қайтыс болғанда, артында калған елі жоқтау шығарған. Сол жоқтау атадан балаға жетіп XI ғасырда Махмұт Қашқари жазған "Түркі сөздерінің жинағы" деп аталатын кітапқа енген. Бұл жоқтау ежелгі түркі әдебиеті мен фольклорінің алғашқы нұсқаларының бірі болып есептеледі . Жоқтау жырында опасыз дүниенің Алып Ер Тонаны да аямағаны, түркілердің оның қазасына қайғырып, бөрідей ұлып, жағасын жыртып жылағаны айтылады. Жоқтауда: "Ажал оғы жақсыларды құлатты, жамандар қалды",- дейді. Бұл жырдың қазақ халқының әдет-ғұрпындағы жоқтау айту салтының өте көне заманнан келе жатқанын байқаймыз. Жоқтау жырындағы ұйқастың да өзіндік ерекшелігі бар. Әдетте, шумақтың алғашқы үш тармағы (мысалы, бірінші шумағын алсақ, өлді ме? қалды ма? алды ма?) өзара ұйқасып, ал соңғы тармағы келесі шумақтың ақырғы жолымен ұйқасып (жыртылар, сүртілер) байланысады.
Объяснение:
1: Возраст героя
2: Воспитание и образование
3: Знание света и светской жизни
4: Характер героя
5: Отношение к любви
6: Отношение к дружбе
1. Возраст. Онегин старше. В начале романа, во время знакомства с Ленским, Онегину 26 лет.
Онегин (вновь займуся им) ,
Убив на поединке друга,
Дожив без цели, без трудов
До двадцати шести годов,
Томясь в бездействии досуга
Без службы, без жены, без дел,
Ничем заняться не умел.
Ленскому нет ещё и 18.
Он пел поблеклый жизни цвет
Без малого в осьмнадцать лет.
2. Знание света. Онегин уже потёрся в высшем свете, разочаровался в нём, так как увидел его лживость, неискренность. Ленский светской жизни не знал вообще.
3. Отношение к жизни. Онегин разочарован во всём и вся, не питает никаких надежд. Ленский смотрит на жизнь сквозь романтические розовые очки, полон надежд на лучшее, верит, что впереди у него только хорошее.
Он из Германии туманной.
Привез учености плоды:
Вольнолюбивые мечты,
Дух пылкий и довольно странный,
Всегда восторженную речь.
И кудри черные до плеч.
4. Отношение к женщинам, к любви.
Онегин:
В красавиц он уж не влюблялся,
А волочился как-нибудь;
Откажут – мигом утешался;
Изменят – рад был отдохнуть.
Ленский:
Он верил, что душа родная
Соединиться с ним должна,
Что, безотрадно изнывая,
Его вседневно ждет она.. .
Онегин много раз любил (влюблялся) ; Ольга – первая любовь Ленского.
5. Отношение к дружбе.
Онегин не ищет новых друзей, не ждёт от них никаких жертв ради дружбы с ним; избегает новых знакомств.
Ленский:
Он верил, что друзья готовы
За честь его приять оковы,
И что не дрогнет их рука
Разбить сосуд клеветника.. .
Подробнее - на -