А) он один из лидеров Среднеазиатского восстания 1916 года против имперских властей, участник установления Советской власти в Казахстане, участник гражданской войны, член РКП. Во время Гражданской войны совместно с Джангильдиным формировал первые в Казахстане казахские национальные красноармейские части красным партизанам в тылу войск Колчака.
Б) один из руководителей национально-освободительного движения 1916 году. 7—8 июля 1916 года в местечке Ушконыр Бекболат организовал сбор повстанцев Жайилмиша и прилегающих к нему районов, не желавших подчиняться указу царя от 25 июня 1916.
Бекболат организовал сбор повстанцев Жайилмиша и прилегающих к нему районов, не желавших подчиняться указу царя от 25 июня 1916 (о мобилизации на тыловые работы мужского населения от 19 до 43 лет).
Объяснение:
Алаш» партиясы (1917—1920) — Тұңғыш жалпықазақ съезін шақыру туралы шешім 1917 жылғы сәуір айында өткен Торғай облыстық қазақ съезінде қабылданып, съезд оны даярлауды Ә.Бөкейханов пен А.Байтұрсынов бастаған бір топ қазақ зиялыларынан құрылған айрықша бюроға тапсырды. XX ғасырдың бас кезіндегі ұлт-азаттық қозғалыс тарихының өзекті мәселелерінің бірі – Алаш партиясының құрылуы, оның тарихи негіздері, саяси әлеуметтік сипаты және тарихта алатын орны. Қазақ зиялылары саяси партия құру әрекетін бірінші орыс революциясы жылдарында-ақ қолға алған болатын. Төрағасы — Әлихан Бөкейханов. XX ғасырдың басындағы елдегі аласапыран қиын кезеңде халықтың қамын ойлаған саяси күш – Алаш қозғалысы болатын. Осы қозғалыстың басында – саяси мәдениеті әлемдік деңгейге көтерілген, оқыған, сауатты, кәсіби даярлығы заманына сай адамгершілік-имандылық қасиеттері ата-бабамыздың сан ғасырлық қастерлі құндылықтарымен сусындаған Ә.Бөкейханов, А.Байтұрсынов, М.Дулатов, М.Тынышбаев, Ж.Ақбаев, Б.Қаратаев сияқты дүлдүлдер тұрса, солардың ізін басқан болашақтың нарқасқа ұлдары – Ж.Досмұхамедов, М.Жұмабаев, С.Сейфуллин, М.Шоқай, Т.Рысқұлов, С.Сәдуақасов, Ж.Аймауытов, М.Әуезов тағы басқалар одан әрі дамытты.
Бірінші жалпықазақ съезіне қатысқан М.Шоқаев өзінің естеліктерінде бұл жиынға өзбек және татар елдері өкілдерінің де қатынасып, өздерінің ыстық ықыласын білдіргендігін айтып: «Сөйтіп құрылтай ұлы түркі халықтарының бас қосқан үшеуінің мызғымас бірлігін көрсететін сахнаға айналды» - дейді. Бірінші жалпықазақ съезін ұйымдастыру бюросы «Қазақ» газетінің 24-маусым күнгі санында съездің тәртібіне қойылатын мәселелерге байланысты ел талқысына өз тұжырымдарын ұсынды. Тезистер түрінде баяндалған бұл мәселелердің бәрі дерлік кейін бірінші жалпықазақ съезінің күн тәртібіне енді.[1]
Кита́йская цивилиза́ция — одна из древнейших в мире. По утверждениям китайских учёных, её возраст может составлять пять тысяч лет, при этом имеющиеся письменные источники охватывают период не менее 3500 лет. Наличие систем административного управления, которые совершенствовались сменявшими друг друга династиями, раннее освоение крупнейших аграрных очагов в бассейнах рек Хуанхэ и Янцзы, создавало преимущества для китайского государства, экономика которого основывалась на развитом земледелии, по сравнению с соседями-кочевниками и горцами. Ещё более укрепило китайскую цивилизацию введение конфуцианства в качестве государственной идеологии (I век до н. э.) и единой системы письма.
Приблизительные территории, занимаемые различными династиями и государствами истории Китая.
Хронология истории Китая
Следует понимать, что изучение такой временной протяжённости сопряжено с сильной асимметрией в количестве источников исторических сведений, в то время как относительное единство китайской цивилизации привело к тому, что поздняя эпоха активно соотносит себя со своими предшественниками, интерпретирует традиции. Чтобы облегчить объективное восприятие всей протяжённости китайской истории, используют следующее разделение, основанное на традиционной ханьской историографии:
Доимперский Китай (Ся, Шан, Чжоу — до 221 до н. э.)
Имперский Китай (Цинь — Цин)
Новый Китай (1911 — совр.)
Первый период, скупо документированный, занимает примерно такой же временной промежуток, как и второй; второй период, в свою очередь, иногда делят на Ранний (до конца Тан) и Поздний (до конца Цин). При этом необходимо учитывать, что традиционная китайская историография включает суверенные государства других народов (монголов, маньчжуров, тибетцев и др.) в хроникально-династийную историю собственно Китая, игнорируя собственные исторические традиции этих народов и рассматривая их государства как части Китая.