А.С. Пушкин (1799-1837 гг.)
«Пушкин есть явление чрезвычайное и, может быть, единственное явление русского духа», - писал Гоголь. - «В нем русская душа, русский язык, русский характер отразились в такой же чистоте, в такой очищенной красоте, в какой отражается ландшафт на выпуклой поверхности оптического стекла».
Пушкин - не просто один из наших поэтов и не просто величайший поэт. Он воспринимается как воплощение самой национальной культуры России, как важнейшая узловая точка в истории ее развития, когда русская культура впервые вышла из своих замкнутых пределов и в лице Пушкина приобрела мировое значение. В этом заключается историческое и вечное, непреходящее значение творчества Пушкина. Пушкин синтетичен. Его творчество - это завершение того пути русской литературы, на который она встала в конце XVII - начале XVIII вв.; это итог огромного пути, пройденного Россией в ее культурном развитии от эпохи Петра к эпохе Отечественной войны 1812 г.
Об этом очень метко сказал А.П. Герцен: «На призыв Петра Великого образоваться, Россия через сто лет ответила колоссальным явлением Пушкина». Пушкин не только синтезировал в своем творчестве достижения своих предшественников, от Ломоносова до Жуковского, но и открыл новую дорогу для русской литературы последующего времени: «Писать о Пушкине - значит писать о целой русской литературе, ибо как прежние писатели русские объясняют Пушкина, так и Пушкин объясняет последовавших за ним писателей». (Белинский).
В творчестве Пушкина впервые осуществился синтез многовековых национальных традиций отечественной культуры с традициями культурного опыта Запада. Пушкин впервые - на достигнутом им высочайшем эстетическом уровне - поднял русскую литературу на уровень европейских художественных национальных литератур XIX в.
Русская литература XVIII - начала XIX вв. выдвинув ряд выдающихся писателей, не могла еще стать вровень с западноевропейскими литературами прежде всего потому, что не был в необходимой мере образован самый материал искусства слова - русский литературный язык.
Пушкин образовал русский литературный язык, единый для всех родов, жанров и видов отечественной словесности. Он преодолел ограниченность языковой реформы, предложенной Карамзиным, очень многому научившись у «шишковистов». Пушкин и в этой области искал синтеза - его язык органично включил в себя и высокую торжественную традицию, идущую от церковнославянской речи, и живую русскую речь, опирающуюся непосредственно на языковую стихию. Он образовал, по словам современника «общерусский язык, равно понимаемый всеми классами» - язык, на котором заговорила вся последующая русская литература.
Объяснение:
Аповесць В. Быкава "Знак бяды" адметная. Вайна ў ёй разглядаецца праз успрыняцце яе мірнымі жыхарамі, для якіх уласны хутар становіцца месцам здзекаў і гвалту, своеасаблівай Галгофай. Мінулая вайна, на думку В. Быкава, паказала, "якім высокім і якім нізкім можа быць чалавек, да якой велічы могуць узняцца адны і да якой нізасці апусціцца другія". Таму ў творы пісьменнік (выдатны псіхолаг) імкнецца выявіць прычыны здрадніцтва, прыстасавальніцтва, маральнага падзення адных і духоўнай велічы, высакароднасці, нязломнасці духу другіх. Зразумела, што здрадніцтва не можа нарадзіцца далёка ад нас, саміх сябе. Яно найбольш праяўляецца ў часы цяжкіх выпрабаванняў, калі чалавек стаіць на мяжы выбару паміж жыццём і смерцю. Адны выбіраюць жыццё і тым самым здраджваюць сабе, радзіме, народу, пачынаюць прыслужваць іншаму рэжыму, прыстасоўваюцца да выгаднай для сябе сітуацыі. Другія (напрыклад, Сцепаніда) з першых дзён не мірацца з новымі парадкамі, свядома канфліктуюць з ня гасцямі, змагаюцца з ворагам да апошняга ўздыху. "Сваімі" і адначасова чужымі ў аповесці паказаны Гуж, Каландзёнак і Недасека. Сярод усіх паліцаяў сваёй жорсткасцю, бесчалавечнасцю вылучаўся Гуж, які яшчэ да вайны, пасля раскулачвання бацькі, з абрэзам паляваў на людзей. У перыяд акупацыі ён зноў адчуў сваю сілу. Упіваючыся неабмежаванай уладай, Гуж здзекаваўся з людзей не толькі па загадзе немцаў, але і дзеля свайго задавальнення. З лютай нянавісцю спрабаваў ён адпомсціць за даўнюю крыўду. Яшчэ больш небяспечным (з-за сваёй затоенасці, непрадказальнасці ўчынкаў) з'яўляецца Каландзёнак — "няўклюда лягчоная, ні хлопец, ні дзеўка — паскуда адна". У гады калектывізацыі ён прыкідваўся прыхільнікам новых змен, дапамагаў адшукваць "ворагаў" народа і за паклёпніцкі данос нават быў узнагароджаны рэквізаванымі ботамі. З прыходам фашыстаў ён з лёгкасцю і спраўна стаў служыць фашысцкай сістэме так жа, як калісьці служыў савецкай уладзе. В. Быкаў, удзяляючы ў аповесці значнае месца паліцаям, бачыў у іх затоенасці, скрытвасці, прыстасавальніцтве не меншую небяспечнасць, чым у заведама адкрытай чалавеказабойчай палітыцы ворагаў-чужынцаў. Немцам-захопнікам В. Быкаў у аповесці адводзіць не так многа ўвагі. З імі мы сустракаемся толькі тады, калі яны некалькі дзён жылі ў хаце Сцепаніды і Петрака. Але і гэтага дастаткова, каб упэўніцца ў тым, што перад намі заваёўнікі, якія ўсімі магчымымі сродкамі будуць імкнуцца да панавання і знішчэння існуючага ладу. Фашысты з'яўляюцца адкрытымі ворагамі, і ад іх нельга чакаць асаблівай павагі, міласэрнасці. Горшыя за іх з-за сваёй затоенасці, скрытнасці, непрадказальнасці дзеянняў паліцаі, якія не часова, а ўжо назаўсёды сталі чужымі для аднавяскоўцаў і якім ніколі не давяралі ворагі. Такім чынам, чужых у аповесці "Знак бяды" можна ўмоўна падзяліць на дзве катэгорыі: чужыя, якія адначасова з'яўляюцца ворагамі-захопнікамі, і былыя свае людзі, якія з-за здрады і прадажнасці сталі чужымі для свайго народа. Аўтар сцвярджае, што свае "чужыя" больш страшныя за адкрытага ворага, яны здольны служыць любому злу, якое знаходзіцца пры ўладзе. Вайна — тая крытычная сітуацыя ў жыцці герояў твора, калі выяўляецца іх сапраўдная сутнасць: сутнасць чалавечая або звярыная, дзікунская. На жаль, праблема сваіх — "чужых" застаецца актуальнай і для нашага часу.