Мен үшін екінші ұстаз ол менің анам.Себебі анам мені 9 ай бойы көтеріп жарық дүниеге əкелді.Мен анамды өте қатты жақсы көремін.Ана-үш əріптен тұратын киелі сөз.Оны кері оқысаңда еш өзгермейді.Анамды тіпті бірінші ұстаз дер едім.Себебі анам мен білмей қалған нəрсемді айтып, көмек керек кезде көмектесіп,ауырған кезде қамқор болады.Мектепте біздің екінші анамыз ол-мұғалім.Мұғалім бізге бар білгенін айтып,бізге білім нəрімен сусындатады.Бізге қалам ұстатып,жазу жаздыртуды,сөйлеуді,есепеуді үйретті.Жоғарыда айтып кеткендей менің бірінші ұстазым-анам,екінші ұстазымда анам жəне мектептегі мұғалімім.Анам мен үшін ешқандай ұстаздың орнын баса алмайды.Қазір анамның арқасында менде барлығы бар.Анам жанымда болса мен өзімді бақытты сезінемін
Ще на початку роману «451 градус за Фаренгейтом» Клариса задає запитання Монтеґу: «Ви щасливий?» Він сміється, тому що вважає це дурницею, але насправді задумується над цим: «Звісно, щасливий. А що вона собі думає? Що я нещасний? — запитував він у порожніх кімнат». Таким простим запитанням 17-річна дівчина зміню б мислення цього бездушного виконувача своїх обов’язків. Він починає задумуватися над відповіддю: «У нас є все, щоб вважати себе щасливими, але ми нещасні. Чогось бракує. Я шукав повсюди». Це звучить як прокляття для нас – людей майбутнього, які покладаються лише на технології і не можуть зрозуміти, що вони нещасні.
Объяснение:
