У творы Міколы Гусоўскага "Песня пра зубра" паэтычная задума выйшла далёка за межы палявання. Важнымі тэмамі паэмы з'яўляюцца апісанне грамадскапалітычнага жыцця сучаснай аўтару пары і ранейшага часу, а таксама ўслаўленне асобы князя Вітаў-та і яго дзейнасці. Мікола Гусоўскі ў сваім творы ідэалізуе вобраз Вітаўта, услаўляе князя як мудрага і дальнабачнага палітыка: Княжанне Вітаўта лічаць усе летапісцы Росквітам княства Літоўскага, нашага краю, I называюць той век залатым... Міжволі ўзнікае пытанне: чаму Мікола Гусоўскі ў сваіх пошуках ідэальнага кіраўніка звяртаецца да міну-лых часоў? Магчыма таму, што ён не мог знайсці такі прыклад сяррд сваіх сучаснікаў.Вобраз Вітаўта намаляваны аўтарам з надзвычайным захапленнем і любоўю. Іменна ў гэтым уладары Гусоўскі ўбачыў увасабленне вайсковай магутнасці і дзяржаўнай велічы княства Літоўскага. Князь Вітаўт паказаны ў паэме ў сваім паўсядзённым жыцці. У той час вельмі часта здаралася, што болынае княства падпа-радкоўвала сабе меншае. Побач жа з Вялікім княствам Літоўскім знаходзіліся такія магутныя дзяржавы, як Маскоўскае княства, Польскае каралеўства, якія не былі супраць таго, каб крыху пашырыць свае межы. А часам яшчз і манголататары рабілі набегі. Пры такіх абставінах князь і яго дружына павінны былі быць "сцяной", за якой хаваліся ў час небяспекі жыхары княства. Разумеючы гэта, Вітаўт старанна рыхтаваў ваю дружыну і княства да будучых войнаў: Сам гартаваны, як меч на кавалдзе паходнай, Вітаўт і знаць не хацеў сабе большага шчасця, Чым гартаваныя ў бітвах бясстрашныя раці.Князь не звяртаў ніякай увагі на паходжанне сваіх юінаў. Для яго галоўным была доблесць кожнага дружынніка:Ох, не любіў баязліўцаў і лестаў з магнатаў!
Будзь ты магнатам, але калі дрэйфіш у справе, Лёс незайздросны ў такога - пагарда дружыны.
Таксама Вітаўт быў чулым, справядлівым, патрабавальным і жорсткім у адносінах да злачынцаў, хабарнікаў. Усе гэтыя якасці неабходны ўладару, бо інакш просты чалавек не будзе бачыць мяжу паміж добрым і дрэнным. Так, разумеючы, якое яго чакае пакаранне, разумны ніколі не пераступіць закон. Аб вышэйадзна-чаных якасцях князя Вітаўта Мікола Гусоўскі піша:Строга і крута судзіў, і пры тым - справядліва... Прагнасць нажыцца пад шыльдаю варты закона, Сквапнасць - загрэбці кавалак у бліжняга зрота - Ён тыранічнымі сродкамі так пратараніў, Што на еякі нават завад іх выееўся ў княстве. Кім бы і чым бы ні быў ён пры іншых заслугах, Нават за гэта адно я пяю яму славу.У сваёй "Песні пра зубра" Мікола Гусоўскі параўноўвае магутнасць зубра і веліч асобы князя Вітаўта. Аўтар адносіцца да знакамітага ўладара княства Літоў-скага з відавочнай сімпатыяй і вялікай пашанай.
Дубровский Владимир Андреевич – главный герой незавершенного романа, «благородный разбойник» . Он воспитывался в кадетском корпусе Петербурга. Позже, став офицером, Д. влезает в долги. В связи с этим герой мечтает о богатой невесте. Будучи в Петербурге, 23-летний Д. получает печальные известия из дома: о болезни отца и о беззаконном отнятии их имения Кистеневки в пользу богатого соседа Кириллы Троекурова. Герой отправляется домой. Проезжая мимо имения Троекурова, Д. с нежностью вспоминает о детской дружбе с его дочерью, Марьей Кирилловной. Дома Д. застает отца при смерти. Он берет ведение дел в свои руки. Разрывает все отношения с Троекуровым, после смерти отца приказывает сжечь свой дом, который по суду отошел врагу. Герой вместе с верными ему крестьянами делаются разбойниками, грабящими неправедных помещиков. Но Д. не может забыть Машу Троекурову – он по-прежнему влюблен в нее. Ради Маши герой даже простил своего врага – Троекурова. Но Троекуров сосватал дочь за богатого старика-князя Верейского. Маша просит Д. похитить ее. Д. очень переживает, ведь его любимая будет женой разбойника, хотя достойна намного большего. При всем этом в душе Д. нет чувства мести к Троекурову. Он давно простил его как дворянин и благородный человек. Вот только социальные условия, судьба по отношению к Д. бесчестна. Истинная трагедия Д. состоит в том, что честный русский дворянин, привязанный к родному дому, к мысли о семье, поставлен в безвыходное положение. Для него нет пути, где бы он мог быть счастлив. В финале Д. теряет Машу – разбойники опоздали, и девушку обвенчали с Верейским. В схватке с правительственными войсками, которые давно разыскивали Д. и его шайку, героя ранят. Он распускает своих крестьян, сам же «скрывается за границу» . Его отъезд – знак не только его личного поражения, но и поражения всей России. Все лучшее исчезает из страны, виновники их гонений остаются.
Маша Троекурова - 17-летняя красавица, возлюбленная Дубровского. Живя в семье самодура Троекурова, М. внутренне одинока, скрытна, имеет твердый характер. Единственная ее отрада – огромная библиотека, составленная из французских романов 18 века. В детстве лучшим другом М. был Д. Но того оправили в Петербург учиться. Маша осталась одна. Конечно, много лет спустя она не могла заподозрить в выписанном учителе-французе Дефорже своего старого друга. Она вообще не замечала «слугу» до тех пор, пока тот хладнокровно не справился с медведем (одной из забав Троекурова) . Затем Дефорж начал давать М. уроки музыки, чтобы найти путь к ее сердцу. На первом же свидании Дубровский открылся девушке. Но его вот-вот разоблачат, он должен бежать из дома Троекурова. М. становится возлюбленной благородного разбойника. Дубровский дает М. кольцо, которое она должна положить в дупло в случае опасности. Тогда Дубровский увезет М. из дома. Сосватанная за старика Верейского, девушка подает знак Дубровскому, но тот опаздывает. М. венчают с князем. Она дает клятву перед Богом о верности своему мужу и не отказывается изменить ему, хотя всем сердцем и душой любит Дубровского. М. жертвует своим счастьем ради спокойствия своей души и совести, ради чистоты пред Богом и перед собой.
Кто хоть раз посещал Третьяковскую галерею в Москве, не мог остановиться перед творениями мастера пейзажей И. Левитана, жившего и творившего в России. Художник любил воспевать природу красками, но особенно осенью.
Очень много картин можно насчитать у автора, связанных именно с этим временем года. Самым известным полотном осенней тематики называют пейзаж «Золотая осень». Свое творение гениальный автор закончил в 1895-м году. Сюжет пейзажа очень прост: стоит великолепный солнечный день, небольшая голубая речка с обеих сторон оцеплена деревьями, украшенными яркой красно-желтой листвой.
Поля и дома маленькой деревни чуть видны вдалеке. А на горизонте лес перекрашен в жёлтый цвет самых разных оттенков, красок золота. Для творчества мастера такие яркие цвета не являются характерными - обычно пейзажи он рисует в спокойных, мягких тонах. Внимание автора картины и наше притянуто именно к желтеющим березам, их листва золотом переливается в лучах солнца.
Золотая осень – именно такое описание художественного полотна приходит на ум, когда смотришь на пейзаж. Красота осенней поры очаровывает, на душе становится спокойно и трепетно. Грусти нет, только любовь к родной природе, к ее великолепию и торжеству пылающих красок опадающей листвы.
Пейзаж «Золотая осень» И. Левитана смело можно назвать шедевром художника, ведь здесь он не только показывает необыкновенную красоту осенней природы, он ее воспевает. Лирическое настроение передается всем. Хочется творить, мечтать, удивлять. Многие великие писатели, поэты, художники, творческие люди любили это время, любят его и сейчас.
Золотая осень создает особое настроение, где даже приход скорой зимы не может его омрачить. А ведь самому автору гениальное полотно не совсем нравилась. И спустя год он написал другую картину, не изменив названия пейзажа. Но манера исполнения была для него привычной, краски спокойные и ненавязчивые. Картина не была такой успешной и выразительной. Именно не характерные для пейзажиста И. Левитана яркие мажорные краски природы сделали полотно «Золотая осень» шедевром пейзажной живописи.
Еще не раз наше и будущее поколение, любуясь золотыми красками осени творения И.Левитана, будут вспоминать с чувством любви и гордости свои родные места, свои такие близкие уголки природы. Не надо далеко ходить или ездить, стоит лишь внимательно посмотреть вокруг, и красота родного края удивит и очарует.
У творы Міколы Гусоўскага "Песня пра зубра" паэтычная задума выйшла далёка за межы палявання. Важнымі тэмамі паэмы з'яўляюцца апісанне грамадскапалітычнага жыцця сучаснай аўтару пары і ранейшага часу, а таксама ўслаўленне асобы князя Вітаў-та і яго дзейнасці. Мікола Гусоўскі ў сваім творы ідэалізуе вобраз Вітаўта, услаўляе князя як мудрага і дальнабачнага палітыка: Княжанне Вітаўта лічаць усе летапісцы Росквітам княства Літоўскага, нашага краю, I называюць той век залатым... Міжволі ўзнікае пытанне: чаму Мікола Гусоўскі ў сваіх пошуках ідэальнага кіраўніка звяртаецца да міну-лых часоў? Магчыма таму, што ён не мог знайсці такі прыклад сяррд сваіх сучаснікаў.Вобраз Вітаўта намаляваны аўтарам з надзвычайным захапленнем і любоўю. Іменна ў гэтым уладары Гусоўскі ўбачыў увасабленне вайсковай магутнасці і дзяржаўнай велічы княства Літоўскага. Князь Вітаўт паказаны ў паэме ў сваім паўсядзённым жыцці. У той час вельмі часта здаралася, што болынае княства падпа-радкоўвала сабе меншае. Побач жа з Вялікім княствам Літоўскім знаходзіліся такія магутныя дзяржавы, як Маскоўскае княства, Польскае каралеўства, якія не былі супраць таго, каб крыху пашырыць свае межы. А часам яшчз і манголататары рабілі набегі. Пры такіх абставінах князь і яго дружына павінны былі быць "сцяной", за якой хаваліся ў час небяспекі жыхары княства. Разумеючы гэта, Вітаўт старанна рыхтаваў ваю дружыну і княства да будучых войнаў: Сам гартаваны, як меч на кавалдзе паходнай, Вітаўт і знаць не хацеў сабе большага шчасця, Чым гартаваныя ў бітвах бясстрашныя раці.Князь не звяртаў ніякай увагі на паходжанне сваіх юінаў. Для яго галоўным была доблесць кожнага дружынніка:Ох, не любіў баязліўцаў і лестаў з магнатаў!
Будзь ты магнатам, але калі дрэйфіш у справе, Лёс незайздросны ў такога - пагарда дружыны.
Таксама Вітаўт быў чулым, справядлівым, патрабавальным і жорсткім у адносінах да злачынцаў, хабарнікаў. Усе гэтыя якасці неабходны ўладару, бо інакш просты чалавек не будзе бачыць мяжу паміж добрым і дрэнным. Так, разумеючы, якое яго чакае пакаранне, разумны ніколі не пераступіць закон. Аб вышэйадзна-чаных якасцях князя Вітаўта Мікола Гусоўскі піша:Строга і крута судзіў, і пры тым - справядліва... Прагнасць нажыцца пад шыльдаю варты закона, Сквапнасць - загрэбці кавалак у бліжняга зрота - Ён тыранічнымі сродкамі так пратараніў, Што на еякі нават завад іх выееўся ў княстве. Кім бы і чым бы ні быў ён пры іншых заслугах, Нават за гэта адно я пяю яму славу.У сваёй "Песні пра зубра" Мікола Гусоўскі параўноўвае магутнасць зубра і веліч асобы князя Вітаўта. Аўтар адносіцца да знакамітага ўладара княства Літоў-скага з відавочнай сімпатыяй і вялікай пашанай.