Цыганок - один из самых симпатичных второстепенных героев повести М. Горького " Детство. "
Цыганка бабушка и дед нашли на лавке, его подкинули. Вырос- и стал работать в красильной мастерской Характер у него веселый. С людьми общается доброжелательно, улыбается им. Он был похож на ребенка, ибо кричал как они и просто улыбался им. Хорошо относится только к бабушке, которую называет " бабаней " и Алеше. Цыганок любит трудится, и руки у него золотые, умелые. Вот что говорит дед : " Золотые руки у Иванка, дуй его горой! Помяните мое слово: не мал человек растет!" Он работает над собой и хочет научиться петь. Цыганок - человек творческий. Он то устраивает гонки тараканов, сажая их в бумажную цветную карету, то начинает дрессировать мышей, то становится иллюзионистом, показывая фокусы. Цыганок самозабвенно пляшет, раскидывая руки коршуном и мечется по полу стрижом... Единственный недостаток есть у Цыганка : ему нравится воровать. Причем он делает это из любви к процессу. Цыганок умеет дружить , ибо в нужную минуту выручает Алешу Пешкова, оправдывая его перед дедом...
Жаль, но симпатичного героя рано настигла смерть, ибо ушел из жизни тогда, когда на него упал тяжелый крест...
А так... хороший был человек.
Образ Цыганка - яркий, запоминающийся. Он, без сомнения, повлиял на сознание Алексея Пешкова и на его отношение к миру и людям.
1. К каким былинам относится былина «Садко»:
4- Сказочная .
2.Повесть - это...
а) Средняя форма эпической прозы, литературное произведение, описывающее не одно, а целый ряд событий, лиц, проблем.
3. Почему память народная сохранила образ Калашникова:
2- Не побоялся вступиться за честь семьи .
4.Эпиграф - это...
б) изречение, отрывок из произведений различных писателей, которые автор помещает после названия произведения или перед отдельными его главами;
5. Кто такие казаки ( Гоголь «Тарас Бульба»):
4- Свободные от военной службы люди.
6. Из какого произведения взят этот отрывок?
"Юшка" рассказ Андрея Платонова.
7.Что нового открыл в себе главный герой рассказа Казакова «Тихое утро»:
3- Умение преодолевать собственный страх .
8. Каково авторское отношение к Бирюку из одноимённого рассказа?
б) Сочувствие.
9. Какова, с вашей точки зрения, основная черта характера Бирюка?
в) Доброта.
10. Определите идею сказки «Повесть о том, как один мужик двух генералов прокормил».
в) Проблема рабского положения и бесправия покорного народа в условиях крепостничества.
11. Какой приём использует автор в следующем отрывке:
«...Вдруг оба генерала взглянули друг на друга: в глазах их светился зловещий огонь, зубы стучали, из груди вылетело глухое рычание. Они начали медленно подползать друг к другу и в одно мгновение ока остервенились. Полетели клочья, раздался визг и оханье; генерал, который был учителем каллиграфии, откусил у своего товарища орден и немедленно проглотил...»
б) Гротеск.
12. Определите жанр произведения А. П. Чехова «Хамелеон».
г) Рассказ.
13. Кого в произведении А. П. Чехова можно назвать «хамелеоном»?
а) Очумелова.
14. Почему «без Юшки жить людям стало хуже»?
в) Он был сельским праведником.
15. Вспомните рассказ Абрамова «О чём плачут лошади».
Почему рассказчик считает, что у него с Рыжухой уже не будет
той искренности и того доверия, которые были до сих пор?
б) Он считает себя виноватым в том, что счастливые времена» для лошадей.
3. Камедыя "Хто смяецца апошнім" была напісана ў 1939 годзе, калі чалавека маглі схапіць без усялякага дазнання, проста па даносу. Таму не дзіўна, што большасць людзей знаходзілася ў нейкім запалоханым стане, пад страхам апынуцца ў ГУЛАГу. Якраз да такіх людзей і належыць навуковы супрацоўнік Туляга.
Туляга - адна з асноўных дзеючых асоб п'есы. Увесь знешні выгляд Тулягі цалкам адпавядае яго прозвішчу. Ён нейкі нязграбны, няспрытны, нібы сапраўды туляецца з аднаго месца на другое. Аднойчы, калі Туляга ішоў у інстытут, нейкі чалавек заўважыў яго падобнасць да дзянікінскага палкоўніка. А паколькі Туляга і сапраўды некалі жыў у тым горадзе, назва якога прагучала ў вуснах незнаёмца, то бедалагу гэта насцярожыла і вельмі напужала. Ён расказаў пра гэты выпадак у інстытуце. Пачуўшы пра гэта, Зёлкін - яшчэ адзін супрацоўнік гэтай навуковай установы і ўсім вядомы выдумшчык і пляткар - перайначыў яго расказ так, што выходзіла, быццам Туляга на самой справе дзянікінскі афіцэр і вельмі баіцца цяпер гэтага.
У той час дырэктар інстытута Гарлахвацкі пад пагрозай выдачы "дзянікінца" НКУС прымушае Тулягу напісаць за яго навуковую працу і паставіць пад ёй прозвішча Гарлахвацкага. Такі адкрыты шантаж узнімае хвалю незадаволенасці ў Тулягі, сумленнага навукоўца. Ён і раней адчуваў сваё становішча вучонага-парабка, але не хапала смеласці, каб пазбавіцца ад гэтага.
Апошняй кропляй стала здарэнне з Зіначкай Зёлкінай, калі Гарлахвацкі, баючыся жончынага гневу, выкліканага яго "шашнямі" з Зіначкай, павярнуў усё так, што атрымалася, быццам з Зінай у кабінеце быў не ён, а Туляга. Вынесці такога сораму Туляга не мог, таму тут жа пачаў распрацоўваць план, як адпомсціць ненавіснаму невуку і кар'ерысту. Ён раіцца, дзеліцца сваімі думкамі з супрацоўнікамі інстытута, шукае іх падтрымкі і дапамогі. Гэта дапамагае яму з цягам часу пераадолець страх. Заставалася толькі пераступіць апошнюю прыступку - выкрыць лжэвучонага, які да таго ж яшчэ і дырэктар навуковай установы.
У гэтай цяжкай справе Тулягу дапамаглі Чарнавус, Вера і Левановіч. Яны спакойна яго выслухалі, паспачувалі і паабяцалі падтрымку. Да моманту зачытвання "навуковай працы" Туляга ўжо вызваліўся ад страху і быў рашуча настроены паведаміць усім супрацоўнікам праўду.
Пасля таго, як Гарлахвацкі зачытаў напісаную Тулягам працу, усім стала зразумела, што ўяўляе сабою гэты чалавек як вучоны. У дакладзе сустракаліся такія дэталі, што ўзнікала пытанне, хто на самой справе больш "карысны выкапень" - Гарлахвацкі ці тая жывёліна, пра якую гаварылася ў дакладзе.
Заканчваецца камедыя трыўмфам Тулягі. А Гарлахвацкага забіраюць у НКУС па справе здрадніцтва.
У кантрасце паміж пачаткам і канцом твора і хаваецца сэнс яго назвы. Спачатку смяяўся Гарлахвацкі, паціраючы рукі ад радасці, што, дзякуючы страху Тулягі, зможа ў хуткім часе абараніць дысертацыю і закрыць рот тым, хто падазрае яго ў лжэвучонасці і не давярае яму. У канцы смяецца Туляга, задаволены тым, што хапіла-такі смеласці і рашучасці перамагчы страх і выкрыць ярага кар'ерыста і невука.
Сэнс назвы твора "Хто смяецца апошнім" у тым, што нельга лічыць куранят па вясне, таму што яшчэ не раз выйдзе на паляванне ліса. І, як сцвярджае народная мудрасць, той смяецца добра, хто смяецца апошнім.
Подробнее - на -