Ғылыми-техникалық революция (ҒТР) деп атаған құбылыс ғылымды қоғамдық өндірістің жетекші даму факторына айналдыру негізінде өндіргіштік күштердің түбегейлі, сапалы қайта құру болып табылады. Ол адамзат тарихында ғылым мен техника пайда болғаннан бері өндіргіш күштерді ұдайы жетілдіруге себепші болған ғылыми-техникалық революция дегеніміз- белгілі бір уақыт аралығында дамудың жаңа сатысына көтерілуге себепші болған сапалық өзгерістердің жедел қарқынмен жүруі. Дүниежүзі аймақтары мен елдердің ҒТР дамуы түрліше деңгейде өтуде. Жоғары дамыған елдерде XX ғасырдың 80-90 жылдардан бастап ҒТР-дің дәстүрлі үлгісінен басқа қазіргі заман тармағы дүниеге келді. Дәстүрлі ҒТР өндіріс пен адамзаттың жаңа тауарларға, технологиялар мен қызмет түрлеріне деген сұранысын қамтамасыз етеді. Жаңа үлгінің басты мақсаты дәстүрлі ҒТР-дің дәстүрлі үлгісінен басқа қазіргі заманғы тармағы дүниеге келді. Дәстүрлі ҒТР өндіріс пен адамзаттың жаңа тауарларға, технология мен қызмет түрлеріне деген сұраныс қамтамасы етеді. Жаңа үлгінің басты мақсаты дәстүрлі ҒТР-дің адамның өмір сүру ортасы мен денсаулығына тигізетін кері әсерінің орнын толтыру немесе жою болып табылады. Адам өмірін қорғауға бағытталған бұл шаралар өте мол қаржыны қажет өте мол қаржыны қажет еткендіктен, таралу ауқымы бірнеше елдің аумағынан аспай отыр.
В археологической науке Казахстана эпоха мезолита изучена недостаточно. Только в результате археологических исследований в районе Есиля, в Кустанайской области и близ Тургая были найдены некоторые памятники мезолита. Период перехода от раннего палеолита к среднему палеолиту совпал с таянием ледников. В природноклиматических условиях произошли существенные изменения, многие виды гигантских животных вымерли, большие изменения претерпел и мир растений. Изменение фауны и другие факторы обусловили возникновение земледелия и новых элементов животноводства, а в некоторых регионах сложились новые формы рыболовства и охоты. Существуют различные мнения относительно хронологии и характеристики мезолита. Однако исследователи этого периода Ж.К Таймагамбетов, В.И. Логвин и А.М. Кисленко, основываясь на результатах археологических исследований, предлагают признать хронологические границы среднекаменного века, относящиеся к 10-5 тысячелетиям до н.э. Неолит (5 – 3 тыс. до н.э.) В этом периоде человечество достигло высокого уровня в технике обработки камня. Произошла большая специализация в производстве орудий труда. Наряду с совершенствованием техники отжимной ретуши появились новые технологические приемы обработки камня: шлифование, сверление, пиление, использовались все труднообрабатываемые породы камня, изготавливались каменные топоры, мотыги, зернотерки, ступки, песты. Другим достижением людей эпохи неолита было изготовление различной посуды из глины. Все это и возникновение земледелия и скотоводства повышению производительности труда и жизненного уровня первобытных людей. Теперь охота и собирательство превратились в дополнительные источники существования. Возникновение новых отраслей хозяйственной жизни, усовершенствование техники изготовления орудий труда, повышение производительности труда появлению зачатков ткачества и горнометаллургического дела. Люди эпохи неолита жили в условиях родовой общины. Они вели коллективный образ жизни, трудились сообща. Вместе с тем это было время более высокого развития форм организации общества: образования племён и племенных объединений. Племена состояли из нескольких родовых общин, объединённых кровнородственными узами и однородным характером хозяйства.
