Күлтегін Құтлық (Елтеріс) қағанның екінші ұлы, Білге қағанның (Могилян) туған інісі. Шешесі Елбілге қатұн. Жеті жасында әкесі Құтлық (680-692 жж. билік құрған) қайтыс болады. Қаған тағына оның інісі Қапаған (692-716 жж.) отырады. Күлтегін мен Білге, Қапағанның інісі Бөгүні (716ж.) тақтан тайдырып, қағандық билікті Білге қолына (716-734жж.) алады.
Тарихи деректерге қарағанда, Күлтегіннің он жасында ер атанып, алғаш көзге түскен соғысы – 694 жылғы Жау жыу және Дин жыу аймақтарында болған соғыс. Қапаған осы соғыста 90 мың тұтқынды қолға түсірген. Міне, осыдан былай Күлтегіннің ерлік жолы басталады. Тарихи деректер сол кездегі ел тәуелсіздігін сақтап қалу жолында болған қырғын соғыстардың бірде-біреуінің Күлтегінсіз өтпегенін аңғартады.
Батыр 47 жасқа жетіп, қаза тапқанда, төрткүл дүниеден түгел елшілер келіп, рухына тағзым етіпті. Басына ел тарихын жазып, алып ескерткіш орнатыпты. Сол ескерткіштің ғылыми көшірмесі бұл күнде тәуелсіз еліміздің астанасында, Еуразия Ұлттық университетінің бас ғимаратының төрінде тұр.
Материалды көшіріп жариялау үшін редакцияның немесе автордың жазбаша, ауызша рұқсаты қажет және «Әдебиет порталына» гиперсілтеме берілуі тиіс. Авторлық құқық сақталмаған жағдайда ҚР Авторлық құқық және сабақтас құқықтар туралы заңымен қорғалады. Эл. пошта: [email protected] 8 (7172) 79 82 06 (ішкі – 112) © adebiportal.kz
https://adebiportal.kz/kz/news/view/kultegin_zhiri_erkin_adebi_nuska__1488
Объяснение:
Однажды узнали недруги, что нет Великого князя на Руси, пришли и стали под городом Белгородом. И не давали выйти из города, и был в городе голод сильный, и не мог никто .
И сказали в городе: "Вот уже скоро умрем от голода, а нет от князя. Сдадим город врагу".
Был же один старец, который, услышав об этом, сказал горожанам: "Послушайте меня, не сдавайтесь еще три дня и сделайте то, что я вам велю". И сказал им: "Соберите хоть по горсти овса, пшеницы и меда и сварите сытный кисель. Выкопайте колодец и поставьте в него бочку с киселем".
Они же радостно пошли и сделали все, как он велел. И сказали горожане, придя к недругу: "Присылайте к нам послов, чтобы посмотреть, что творится в городе нашем".
Враги же обрадовались, подумав, что хотят им сдаться. Пришли вражеские послы в город, и сказали им белгородцы: "Зачем губите себя? Разве можете осаждать наш город бесконечно? Если будете стоять и 10 лет, то что сделаете нам? Мы имеем пищу от земли. Если не верите, то посмотрите своими глазами".
И привели их к колодцу, где был кисель. Удивились послы и сказали: "Не поверят нам начальники наши, если не отведают сами". Белгородцы же налили им корчагу кисельного раствора. Ели начальники неприятельские тот кисель и удивлялись. Сняли осаду и пошли от города восвояси.
Герои становятся родными, все происходящее с ними затрагивает и тебя, вызывает беспокойство или радость. Причем это не зависит от того, как долго присутствует персонаж на страницах книги: от начала и до конца или лишь в нескольких абзацах. Великолепно прописанные характеры. Дети, которые думают и ведут себя как дети. Их поведение, а главное рассуждения навеяли воспоминания о детстве, когда все казалось именно таким.
От некоторых моментов аж слезы на глаза наворачивались, хотя похожие моменты в других произведениях даже не трогают. Думаешь, зачем же так, ведь это все-таки книга и можно обойтись без этого. Но это не сказка, это произведение про реальную жизнь со всеми ее виражами, которое читается на одном дыхании.
Не люблю рекомендовать книги, но если в детстве кто-то не прочитал эту книгу, она стоит того, чтобы быть прочитанной взрослыми. Взрослым она даже более необходима, чем детям, чтобы не превратиться в правителя острова Двид, ученого, квартального воспитатель или других взрослых персонажей книги.